از نوشتن خستم، از فکر کردن، از گوش دادن به صداهای آدما
از اینکه کجای داستان ایستاده ام! سرانجام چه میشود!؟ از این بزرگ شدن های بی هدف، از این بزرگ شدن هایی که قلبت در برابره این حجم از مسوولیت میگِریَد...
از اینکه میدانی نهایت مسیرت بهشت است! اما نمیدانی قبله ی تو کجا است؟! شرق است یا غرب است؟!
اما خدا همه جا است درست است؟! پس نهایتا به هر کجا سجده کنم بهشت من میشود!
اما نه باز هم قلبم راضی نمیشود، به هر کجا سجده کنم!
بارالهی من از پیدا کردن قبله ام بی نوایم، تو نوای این بنده ی بی نوایت باش.