ماهور: به چی فکر می‌کنی ؟!
دفتر مرضیه روی نیمکت بود و بزرگ نوشته شده بود
روح !
ماهور: روح؟! روحی داره اذیتت می‌کنه؟ شبا خواب های ترسناک میبینی؟!
مرضیه: با لبخندی کجکی و دردی که بهش تحمیل شده بود گفت، روح منو اذیت کنه؟! یادت رفته ؟ قبل از اینکه این جسم، این کالبد نمادین مسخره وجود داشته باشه ما روح بودیم...
نمی‌دونم توی اون دنیا( قبل از تولد) چه خطایی مرتکب شدیم که تنبیهمون شده روی زمین اومدن ... و یا چه پاداش بزرگی خدا قرار بوده بهمون بده که قبول کردیم اینجوری روحمون و عذاب بدیم
روحی که انقدر بلند پروازه، راحت می‌تونه همه جا بره، هر چی میخواست و میتونست داشته باشه ... الان برای روی زمین بودن قبول کرده این بدن، این جسم این زندان و به جون بخره، روحی که بدون هیچ محدودیتی هستش و جسمی که از محدودیت ساخته شده ، جسمی که به خواب محدوده، به غذا، به هوا، به آدما، به زمان، به مرگ و حتی به درون خوده جسم محدوده ...
ماهور: ما به دنیا اومدیم که این روح و رشدش بدیم نه اینکه بُکشیمش حتی با همه ی این محدودیت ها
مرضیه: چطور، چطور اینکار و کنم؟! روح من میخواد همه چی داشته باشه هر چیزی که دوست داره و تجربه کنه من چطور میتونم اینکار و براش انجام بدم؟!!
ماهور : کی گفته اگه همه ی مسیر هارو امتحان کنی به رشد میرسه، و یا حتی کی گفته اگه به چند تا رشته علاقه داشته باشی همه ی اون ها روح تورو به کمال میرسونن!
مرضیه: من چطور باید بفهمم که روح من در کدوم مسیر به کمال میرسه؟؟؟
نویسنده: هنوز به نتیجه ای براش نرسیدم اگه توی این مسئله شما جوابی داشتید با من به اشتراک بزارید و راهنماییم کنید واقعا ممنون میشم ??
پ ن: شاید باید مسیر به کمال رسیدن و رها کنیم تا جهان بتونه مسیر درست و بهمون نشون بده!
