
وقتی سره کار بودم برای اینکه ارتباط بهتری با آدم ها داشته باشم، و بتونم درکشون کنم و همین طور ارومشون کنم، تصمیم گرفتم کلاس فن بیان شرکت کنم. شرط شروع کلاس، این بود که یک نفر دیگه هم با خودم بیارم تا بتونیم کلاس و شروع کنیم، اولین نفری که به ذهنم اومد و مطعن بودم این کلاس براش کاربرد داره، دوستم زهرا بود بهش زنگ زدم و گفتم: زهرا کلاس فن بیان هست، استادش حبیب فاتح (دوستمون و استادمون) میای بریم؟!
زهرا هم با کلی اشتیاق قبول کرد و با همسرش (مصطفی که همکارمم بود) ماجرای کلاس و در میون گذاشت که اتفاقا مصطفی هم گفت منم توی کلاس شرکت میکنم، خیلی خوب بود جمع چهار نفره ای که کاملا همدیگرو میشناختیم، کلاس واقعا برامون خیلی لذت بخش بود.تا تمرین های اصلی مون شروع شد! هر جلسه یک چالش جدید! یک بار باید چشامون و میبستیم و خودمون و به مدت پنج دقیقه معرفی میکردیم البته همراه با یک آهنگ بی کلام یادمه اخره معرفیم فقط کم مونده بود بخورم توی دیوار??
چالش هایی و با هم پشت سر گذاشتیم که قبلاً نداشتیم، از خنده ریسه رفتیم، با صورت اداهای مختلف در آوردیم?، جلوی هم گریه کردیم ( البته بیشتر من??) یاد گرفتم خودم و سانسور نکنم و راحت تر احساساتمو به آدم ها نشون بدم.
یادمه جلسه های اول کلاس بود، باید داستان راجب یک تخته سفید مینوشتیم، داستانی که من نوشتم خیلی ازش درکی نداشتم چون خودم تجربش نکرده بودم، فکر میکردم همه ی درد های دنیا رو باید بِچِشَم تا بتونم باهاشون همدردی کنم، اما یاد گرفتم میتونم با کمی فکر کردن به اون تجربه های تلخ، اون درد و توی قلبم حس کنم، یاد گرفتم قرار نیست تجربه ی درد مشابه آدم هارو داشته باشم داخل درد های آدم های مختلف میشه نقطه مشترک پیدا کنی و درکشون کنی و باهاشون ارتباط برقرار کنی
برای اینکه یاد بگیرم بتونم با آدم ها ارتباط برقرار کنم درد کشیدم،هم من، هم زهرا، هم مصطفی و هم حبیب و هم همه ی کسایی که در این مسیر هستن و با آدم ها همدردی میکنن
و همچنان این داستان ادامه دارد و باید باز هم یاد بگیرم و یاد بگیرم...
میدونم از اینکه بهت بگم استاد بی زاری، اما حبیب عزیز تو یکی از بهترین دوست و استادی هستی که تاحالا توی زندگی داشتم و همچنان ازت یاد میگیرم.