
یک سری وقت ها میاد که حالمون و میپرسن به دروغ جواب میدیم خوبیم،راستش رو هم بگیم فرقی به حال بقیه ندارد.
کی میفهمه درد من چیست؟! مگه خودم میفهمم؟! مگه خودم میدانم دلیلش را ؟! صدایی از اعماق وجودم داد میزند آره میدونی! ولی واقعا نمیدونم دردم چیه!
دردم دوست نداشته شدنه؟! دردم ضعیف بودنه؟! دردم اینکه هر چی تلاش میکنم بازم دیده نمیشه؟! دردم زخم و زبان بقیه است؟!
دردم چیه واقعا؟!
آروم آروم به سمت دریا قدم بر میدارم حتی صدای موج های دریا هم آرامش بخش نیست! به سمت جلو قدم برمیدارم اشک هایم سرازیر میشود خیلی وقت بود این اشک ها به خاطره خوده مرضیه سرازیر نمیشد، گویا میخواهند جلوی دریا خودی نشان دهند حتی لحظه ای از باریدن دست برنمیدارند.
ولی تا کی قرار است حال من بد بماند؟! تا کی منتظر بمانم بقیه بخاطره تلاش هایم تشکر بکندد، اصلا چرا باید تقدیر شود؟! بگذار هر کس هر چه دلش خواست بگوید،بگذار همه نادیده ات بگیرند، دوستت نداشته باشند. اما تو خویشتن را دوست بِدار، دست هایش را بگیر، سفت در آغوش بکشانش و به او قول بده تا آخر راه، تا آخرین نفس با او همقدمی و او را به رویاهایش میرسانی.
رهایم بکنید.