
قرار نیست بحث خاصی باشه. فقط قراره بگم امروز ۲۸ سالم تموم شد و وارد اولین روز از بیستونهمین سال زندگیام شدم.
حالا اینکه کی پیامک بیاد و بگه:
«مشترک گرامی، شما ۸۵٪ از حجم بسته زندگی خود را استفاده کردهاید. مراقب استفاده خود از ۱۵٪ باقیمانده باشید!»
رو واقعاً نمیدونم. 😂
اما نکتهای که برام جذابه و بهش دقت کردم اینه که من از ۱۸سالگی به بعد، هر روز تولدم با خودم فکر میکنم:
لعنتی، چطوری تونستم؟!؟!
چطوری تونستم این اتفاقات رو پشت سر بذارم؟!؟!
چرا امسال اینطوری شد؟!؟!
یعنی واقعاً من بودم که به اینجا رسیدم؟!؟!
برای امسال هم همین طرز فکر همراهمه. فقططططط توی همین مدت جنگ، یعنی از اسفند تا خود مرداد، سه بار موشک از بغل گوشم رد شد و جون سالم به در بردم!
حقیقتاً اگه پارسال همین روز ازم درباره سال بعدم سؤال میکردن، تنها چیزی که میگفتم این بود که قراره بالاخره برم، ادامه سربازی رو تموم کنم و برگردم. همین و لا غیر!
اما مگه میشه نقشههای الهیای رو که برای آدم چیده شده، از قبل درک کرد؟ اصلاً کی شده زندگی اینقدر قابل پیشبینی باشه که آدم بتونه درباره روز آینده که هیچ، درباره یک سال بعدش با دقت حرف بزنه؟
پارسال همین روزها، تازه یک ماه از دفاع کارشناسی ارشدم گذشته بود و کمکم داشتم ذهنم رو برای رفتن به خدمت آماده میکردم. از شغلی که دوستش داشتم خداحافظی میکردم و از دوستان و همکارانی فاصله میگرفتم که مدتزمان خوبی رو باهاشون گذرونده بودم.
قبل از شروع خدمت، چقدر توی دلم استرس داشتم! استرس شروع دوباره مسیری که قبلاً هم تجربهاش کرده بودم، اما ازش با پایان خوشی بیرون نیومده بودم.
اما ماجرا شروع شد؛ بیاینکه از من بپرسه آیا برای این ماجراجویی آمادهام یا نه!
چقدر توی این مسیر ترسیدم... چقدر بیانصافی شد! اما در همین بین، روابطی شکل گرفت که احتمالاً سالها بعد با یادآوریشون خواهم خندید. با آدمهایی آشنا شدم که شاید فقط یک روز و شاید هم یک عمر همراه من باشن؛ دوستان و برادرانی که بودنشون بخشی از خاطرات این دوران شد.
باورم نمیشد، اما من، یه سرباز، تونستم کاری در حق جامعهام انجام بدم که به نظرم برای خودم قابل احترام بود.
باورم نمیشد بتونم از میان اون همه موشک و پهپاد زنده بیرون بیام. اما حالا، دو ماه بعد از پایان دوران خدمتم، نشستم و دارم اینها رو مینویسم.
باورم نمیشد بعد از خدمت دوباره راهی یک سفر طولانی بشم؛ مهاجرت کنم به شهری که تا اون موقع حتی بهش سفر هم نکرده بودم.
باورم نمیشد بتونم بعد از هر مشکل، دوباره با یک جریان تازه به حرکت ادامه بدم.
باورم نمیشد بتونم خیلی از کارها رو انجام بدم و با خیلی از اتفاقات همراه بشم. اما تونستم و همراه شدم.
و حالا، امروز، شروع دوبارهایه برای ورود به یک سال جدید از زندگیام؛ با نگاهی پر از امید و انتظاری برای اتفاقات عجیب و غیرقابلپیشبینی.
نمیدونم سال بعد همین روز کجام، چهکار میکنم، چه چیزهایی رو پشت سر گذاشتم یا قراره از چه اتفاقاتی براتون بنویسم.
اما اگه یه چیزی رو این سالها فهمیده باشم، اینه که زندگی خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکنیم، میتونه غافلگیرمون کنه.
فعلاً که تازه اول راهه و من با نگاهی پر از امید و انتظار برای دیگر اتفاقات غیر قابل پیشبینی جلو میرم.
هیوا