فکر کنم اولین پستی که نوشتم مربوط به اوایل سال ۱۴۰۳ یا حتی قبلتر از اون بود...
حرف زدن در مورد تجربیات و انتقال اون به دنیای بیرون بنظرم کار مفیدیه و از بچگی انجام میدادم. به دوستام در مورد تجربیاتی که داشتم در مورد موضوعی خاص میگفتم... میشه گفت آدم تقریبا برون گراییم به غیر از یکسری از مسائل که بنظرم کاملا شخصی هست اما انسان میتونه در مورد تجربیات متفاوتش حرف بزنه.
حرف زدن واقعا میتونه انسانها رو از چیزی که درگیرش هستند و حتی فشار آورده بهشون خلاص کنه، و حتی شنیدن در مورد موضوعی که درگیرش هستند میتونه به یک انسان این رو نشون بده که تنها نیست و آدمای متفاوتی با این موضوعات درگیر هستند. هرکس شیوهای و روش خاص خود را در مواجه با موضوعات و اتفاقات مختلف در نظر میگیرد. شنیدن این تجربیات میتواند دایره دید افرادی که شبیه ما هستند را گسترش بده و در انتخاب مسیرهای مخلتف دست بازتری را داشته باشند.
اما هدف من در زمانی که شروع به نوشتن در ویرگول کردم، انتقال دانش آزاد و رایگان، و همچنین انتقال تجربیاتی بود که برای افرادی چون من در نسلهای آینده یا هم نسلهای خودم که اکنون درگیر این مسائل بودند باشه. به این خاطر من دو انتشارات به عنوانهای «زانا رشد» و «زانا آکادمی» را ایجاد کردم و مطالب علمی و آموزشی را در زانا آکادمی و مطالب روانشناسی و خودشناسی خود را در انتشارات زانا رشد قرار دادم.
عبارت «زانا» در زبان کوردی به معنای «آگاهی» است و من با ایجاد این دو انتشارات سعی در انتقال مطالبی کنم که در آنها آگاهی و تجربه داشتم.
اما نوشتههای من تنها در این دو حوزه نگنجید بلکه تبدیل شد به جاییکه جای نوشتن در برگههای کاغذ بیایم و آنچه در دل و روحم در جریان داشت بنویسم... نمیدانم چرا... مانند همین نوشتهای که در حال نوشتن آن هستم. شاید به همین دلیلی که در اول بیان کردم یعنی «خالی کردن خودم» شروع به نوشتن این مطلب کردم.
در همین حین که دارم این مطلب را مینویسم توی ذهنم این مورد که شاید دارم این مطلب رو مینویسم که شاید فردا روزی اگر نبودم کسانیکه من را میشناختند و دوستم داشتند را رها نکرده باشم و بلکه چیزی برایشان گذاشته باشم تا بتوانند حس کنند هنوز در کنارشان هستم.
خلاصه که همین