
روز گذشته، برای گریختن از احوال ناخوشایند، از حس پوچی و ندانمگرایی، به خیابان پناه بردم.
قدم میزدم و به جهان اطراف خیره بودم؛ زیبایی را میدیدم، اما درونم هنوز تهی بود.
خنده و بازی کودکان در پارک محله، لبخندی بر لبانم نشاند؛ لبخندی فراتر از اختیارم.
انگار کودکان، کلید دلها را در دست دارند.
در مسیر، از کنار کتابفروشی محله گذشتم. میان قفسهها، چشمم به کتابی افتاد: «پسرک، موش کور، روباه و اسب» از چارلی مکسی.
نامش برایم آشنا بود؛ پیشتر آن را در طاقچه دیده بودم. کنجکاو شدم، ورقش زدم…
اما برخلاف انتظارم، کتاب پر از متنهای طولانی نبود؛ پر بود از تصویر، از سکوت، از حس.
با خودم میگفتم چه دارد که اینچنین ساده است… تا اینکه چشمم به جملهای گره خورد:
«تو منو کامل میشناسی؟»
«بله»
«میدونی پر از ایرادم؟»
«بله… و بازم دوستت دارم»
همانجا ماندم.
گویی چیزی در درونم آرام گرفت.
آن حس سنگینِ پوچی، برای لحظاتی محو شد…
و من، بیآنکه بفهمم چگونه، در میان تصویرها و سکوتِ کتاب، غرق شدم.
هیوا