
گاهی پیش از آنکه اتفاقی رخ دهد، انگار نسیمی از حضورش از کنار جان آدمی عبور میکند.
نمیدانم برای شما هم چنین لحظاتی پیش آمده است یا نه؛ لحظاتی که همهچیز در ظاهر از مسیری سخن میگوید و دل، از مسیری دیگر. شواهد یک چیز را نشان میدهند و درون آدمی چیز دیگری را زمزمه میکند. نه نشانهای هست، نه خبری، نه دلیلی که بتوان به آن تکیه کرد؛ اما در جایی از وجودت، چراغی روشن است که خاموش نمیشود.
امروز برای من چنین روزی بود.
از نخستین لحظهی بیداری تا واپسین ساعتهای عصر، حس عجیبی در دلم جریان داشت؛ گویی خبری در راه است، گویی زندگی در سکوت خود چیزی را پنهان کرده است و تنها دل از آن آگاه است. شوقی بیدلیل همراهم بود؛ از آن شوقهایی که نمیتوان برایشان توضیحی یافت و نمیدانی از کجا آمدهاند، اما حضوری انکارناپذیر دارند.
نمیدانم این حسها از کجا میآیند. شاید دل زودتر از چشم میبیند، شاید روح گاهی صدایی را میشنود که هنوز به گوش روزگار نرسیده است، و شاید هم همهی اینها تنها بازیِ خیال باشند. اما هرچه هستند، بخشی از زیباییِ زیستناند.
با این حال، زیباییِ چنین لحظاتی تنها در خودِ رخداد نیست؛ در حضور کسانی است که میتوانی آن را با آنان قسمت کنی. کسانی که لازم نیست برایشان توضیح بدهی چرا خوشحالی یا چرا دلت آرام نیست. کسانی که حضورشان از هزاران کلمه رساتر است.
برای شما دعا میکنم که در این مسیرِ کوتاه و گذرای زندگی، دستکم یک نفر را داشته باشید؛ کسی که در کنارش مجبور نباشید نقش بازی کنید، کسی که از شما چیزی جز خودِ شما نخواهد، و بتوانید بیهراس، همانگونه که هستید، در کنارش بمانید.
شاید بزرگترین نعمتِ دنیا همین باشد؛ اینکه انسانی پیدا شود که در حضورش، نیازی به پنهان کردن خویش نداشته باشی.
همین.