امروز کمر بستم به خودتخریبی... از صبحی که برگشتم خونه دارم با خودم صحبت میکنم ... همش فکر میکنم ...
فرقی نداره شما چقدر آدم خوبی باشید اما یک اشتباه میتونه تصویر شما برای همیشه تغییر بده ...
من بلد نیستم عاشقی کنم ... زیادی غرق میشم و طرف مقابلم رو توی دریایی از احساسات غرق میکنم ... این همیشه با من بوده ... از بس در مورد چیزی فکر میکنم گند میزنم توش ... صبرم زیاده ولی یه دفعه به حدش برسه همه چی رو ول میکنم ...
من مجموعهای از اخلاقیات خوب و بدم. من همین مضخرفی هستم که هستم.
بعضی وقتا اینقدر خوبم که حال بهم زن باشم و بعضی وقتا اینقدر بد که خودم از خودم متنفر میشم.
واقعا توی نوشتن این پست هیچ تحمل و صبر و ... ندارم.
اگر شمام مثل منین، پس بهتون میگم یا دنبال راهکاری برای تغییر خودتون باشین یا دنیای اطراف دور شین.
این آخرین نوشته منه!
حق یارتون.