حدود یک سال پیش بود که یک متنی راجع به خداحافظی آرسن ونگر از باشگاه آرسنال در صفحه اینستاگرامم منتشر کردم، که کلی مورد توجه دوستانم قرار گرفت، یکیشون گفت احساس کردم دارم تحلیل حمیدرضا صدر رو میخونم، اون یکی گفت عادل فردوسی پور باید کشفت کنه، یه نفر دیگه گفت با اینکه فوتبالی نیستم ولی از خوندنش لذت بردم...
اون تعریف ها به من اعتماد بنفس دادند تا نوشتن رو جدی تر آغاز کنم، اوایل فقط راجع به فوتبال مینوشتم بعد کم کم در مورد هر چیزی که میدیدم و حس میکردم شروع به نوشتن کردم...

الان که دارم به گذشته فوتبالیم نگاه میکنم میبینم علایقم کاملا تحت تاثیر خواهرم آزاده بود از هر تیم یا بازیکنی که اون خوشش میومد منم عاشقش بودم، مثل منچستر یونایتد و گیگز، آرژانتین و باتیستوتا ، توتی و رم، نستا و لاتزیو..
همیشه از آرسنال متنفر بودم چون آزاده ازش بدش میومد، امروز آخرین حضور ونگر روی نیمکت آرسنال است نمیدونم چرا یهو دلم گرفت، شاید نه به اندازه زمانی که فرگوسن داشت از منچستر میرفت ولی خب ونگر جزو بخشی از بهترین خاطرات فوتبالی من بود، وقتی که عصر شنبه و یکشنبه لیگ برتر انگلیس از شبکه سه پخش میشد ونگر و تیمش بازی های جزیره رو برام جذابتر میکردند، درسته که چندین سال آرسنال هیچ جامی با ونگر نگرفته بود ولی اون توانایی بالایی در پرورش بازیکن های جدید داشت و از بهترین هایی که به جامعه فوتبال معرفی کرد میتونم به فابرگاس، باتریک ویرا و تیری هانری اشاره کنم.
جات روی نیمکت آرسنال خیلی خالی خواهد بود آقای ونگر ...