چند ماه پیش دانشجویی برایم پیامی فرستاده بود در یکی از شبکههای اجتماعی، چیزی به این مضمون که اینترنت برایم گران است!
شاید برای من پاسخ سادهاش این بود: قیمت را نمیتوان کاهش داد به خاطر آنکه هزینههای اینترنت دلاری است و درآمدش ریالی. شاید میتوانستم بگویم بودجهای برای این کار در ساختار بودجه وزارتخانه ما نیست. شاید میتوانستم بگویم مگر هزینه برق و آب را از وزارت نیرو برای دانشجویان تخفیف گرفته میشود؟ شاید میتوانستم بگویم متولی دانشجویان وزارتخانه دیگری است؛ شاید میتوانستم بگویم اپراتورها بخش غیردولتی هستند و بروید از سهامداران آنها بخواهید؛ شاید میتوانستم بگویم دولت حق ندارد به بخش غیردولتی حکمی دهد که منجر به ضرر آن باشد و اپراتور هم یک بنگاه غیردولتی است.
همه این پاسخها به ذهنم رسید؛ حتی هر کدام از پاسخها آنقدر قوی بود که من را هل میداد به سمت این که کاری نکنم. اما همیشه جایی توی زندگی هست که به ما انرژی میدهد تا علیه همه این پاسخهای درست و قانونی بایستیم؛ برای من آن نقطه همان بزرگ شدنام است؛ همین که خودم از یک شهرستان کوچک دانشجو شده بودم تهران و دغدغه دانشجو برای ریال ریال هزینهاش را میفهمم.
محمدجوادی که دانشجو بود به محمدجوادی که وزیر بود نگاه کرد و از پاسخ خود وزیرشدهاش راضی نبود.
رایگان کردن اینترنت برای دانشجویان، شاید از نگاه دانشجو کاری نداشته باشد؛ اما برای من کار سختی بود؛ فرآیندی حقوقی، منابع بودجهای و مشکلات اجرایی، هر ۳ را داشت. از راضی کردن اپراتور برای قیمت، تا مصوبههای دولتی لازم، تا اختصاص بودجه از ردیفهایی که زمان تدویناش کسی به فکر کرونا نبود. کار را شروع کردیم؛ با رایگان کردن سامانهها و سایتهای دانشگاهی. ترم اول دانشگاهی امسال اینگونه گذشت؛ اما دوباره پیامها بودند؛ دانشجوهایی که شاید سایت دانشگاهشان را مدیران دانشگاه معرفی نکرده بودند؛ یا اپراتورها و شرکتهایی که در اجرا خیلی هم دغدغه نداشتند.
دوباره همان محمدجواد دانشجو از من راضی نبود. من میتوانستم بگویم از اپراتوری که اجرا نمیکند شکایت کنید؛ یا بگویم بروید به مدیران دانشگاهتان بگویید چرا اطلاعات سایت را نداده است؛ یا بگویم سایتهای درسی و آموزشی خارج از دانشگاه بر عهده ما نیست؛ اما آن محمدجواد دانشجو از من راضی نبود.
برای آنکه محمدجواد دانشجو از من راضی شود باید مدل تغییر میکرد. مدل ما باید آنقدر تغییر میکرد تا او راضی شود. پس مدل تغییر کرد از سمت رایگان کردن عرضهکنندگان (سایتها و سامانههای دانشگاهی) به سمت مصرفکنندگان (دانشجوها و طلبهها). این تغییر، در حقیقت تغییر این رویکردی بزرگ بود که این ویژگیها را همراه داشت:
نگاهم میکند محمدجواد دانشجو، چشمهایش هنوز راضی نیست؛ به اومیگویم: باشد؛ باز هم تلاش میکنم. بعد میگویم: حداقل خوب میدانم به وضع موجود راضی نیستم؛ و برای تغییر میجنگم؛ حتی اگر پاسخهایی برای راحتطلبی توی جیبم داشته باشم.
