گاهنامه دو

خوب امروز که مطلب سالگرد پنج سالگی رو پست کردم و مث همیشه دوستان حسابی محبت داشتن. هرکاری که پشتش تشویق و انگیزه باشه حتما انجام خواهد شد. چه خوبه داشتن همچین دوستای خوبی. دمتون گرم.

یه مدته قفلی زدم روی این آهنگ. خوب چیه؟ آهنگ فاخر نیست که نیست. حس خوبی که داره. گیلتی پلژر شما توی آهنگ چیه؟ برای من آهنگ‌های کوچه بازاری و هندی قدیمی.

خداروشکر انگار کنکور هم تموم شده و دوستان کنکوری یه نفس راحتی می‌کشن و تا نتایج کنکور بیاد حتماً اضطراب خواهند داشت. ظاهراً کنکور الان با کنکور زمان ما خیلی فرق کرده. یه توضیحاتی میدم، دوستانی که کنکوری هستن بگن تفاوتشون چیه. من سال 67 (سال سوم دبیرستان یا یازدهم فعلی) و 68 کنکور امتحان دادم. کنکور به دو شکل برگزار می‌شد، یکی کنکور دانشگاه آزاد و یکی دولتی:

کنکور دانشگاه آزاد: بصورت غیر متمرکز بود، یعنی نمیرفتی کنکور بدی و بعد نتایج بیاد و یه شهر و دانشگاه انتخاب کنی. باید رشته و دانشگاهی که مد نظرت بود رو انتخاب می کردی و بعد میرفتی امتحان میدادی. مثلاً من سال سوم دبیرستان (یعنی میشه سال یازدهم الان) رشته الکترونیک دانشگاه آزاد تهران رو انتخاب کردم. البته بیشتر بهونه مسافرت بود تا کنکور. رفتیم تهران خونه خاله، بعد روز کنکور منو بردن سر جلسه، کنکور که تموم شد رفتیم شمال. خخخخخخ. خوب مسلمه که قبول نشدم (پرسیدن نداره. هنوز دیپلم نگرفته بودم). سال بعدش هم رشته کامپیوتر دانشگاه آزاد نجف آباد (اصفهان) امتحان دادم و قبول نشدم. بعدها دوستام گفتن که ظاهراً اسمت توی ذخیره‌ها بوده که من خبر نداشتم.

اینم بگم که اگه سال سوم دبیرستان (سال یازدهم) دانشگاه آزاد قبول میشدیم، یه سال مرخصی بهمون میداد تا دیپلم بگیریم.

کنکور دانشگاه سراسری(دولتی): یک مرحله‌ای بود، نمی دونم الان دومرحله‌ای یا یک مرحله‌ای. چند سال بعد از ما دو مرحله‌ای شد، مرحله اول اگه کسی قبول میشد، می تونست مرحله دوم امتحان بده. خلاصه، یه نوبت صبح و یه نوبت بعدازظهر امتحان می‌گرفتن. یکی از موارد امتحانی "هوش و استعداد تحصیلی" بود (فکر کنم سال 1369 از کنکور حذف شد) که من همیشه درصد بالایی می زدم و باعث میشد رتبه‌ام خوب بشه. دانشگاه سراسری نسبت به آزاد خیلی طرفدار داشت و قبول شدن خیلی سخت بود . ظرفیت دانشگاه‌ها هم کم بود. معمولاً رشته‌های مهندسی، برای هر رشته 30 نفر می‌گرفتن. از این 30 نفر حدود 10 درصد سهمیه رزمندگان بودن و برای منطقه 1، هر رشته حدود 8-7 نفر می گرفت. بچه‌های رشته ریاضی تا حدود 3500 امکان پذیرفته شدن توی رشته‌های مهندسی رو داشتن. من رتبه‌ام حدود 2700 شد. نتایج کنکور چند ماه بعد توی روزنامه چاپ میشد. تا نتایج از سازمان به روزنامه می‌رسید و روزنامه حروف چینی می‌کرد و چاپ میشد و بعد توزیع می‌کردن، چند روزی طول می‌کشید. شوهر خاله‌ام (روحش شاد) یکی از پیشکسوتان روزنامه (بقول این سایت کهنه‌کارهای روزنامه اطلاعات) بود و همیشه چند روز قبل از اینکه روزنامه نتایج کنکور چاپ بشه بهمون اطلاع می‌داد.

روز کنکور اصلا استرس کنکورو نداشتم، خانواده گفته بودن وقتی کنکور دادی واست کمودور 64 می‌خریم. من بجای استرس کنکور، استرس خریدن عشق چند ساله، یعنی کمودور 64 داشتم. هنوزم از دیدنش ذوق می کنم. شاید باورتون نشه، اما برنامه ها و بازی‌هاش بجای دیسکت و هارد و ... روی نوار کاست ذخیره میشد. خنده داره نه؟ نخیر، اون زمان واقعا عشق بود. 64 کیلوبایت هم حافظه داشت (بله درست خوندین، کیلوبایت) بخاطر همین پسوند 64 داشت. بعدها یه مدل 128 هم اومد.

خیلی خیلی خیلی سال پیش(دیگه نه اینقدر خیلی)، اون زمان‌ها که 3d Studio رو روی فلاپی کپی می کردیم و روی کامپیوتر 386 با 4 مگ رم و 40 مگ هارد نصب می‌شد، با این نرم افزار سه‌بعدی سازی کار می‌کردم و بقول معروف از دور دستی بر آتش داشتم (آقا "دستی بر آتش دارم" اشتباهه، درستش "دستی از دور بر آتش دارم"). گذشت تا سال 86 که می خواستم از دستگاهی که قرار بود ثبت اختراع بشه دفاع کنم. به سرم زد برای درک بیشتر، بعضی از قسمت‌های مکانیکی اونو بصورت سه‌بعدی شبیه‌سازی کنم و بصورت انیمیشن در بیارم. با اتوکد، سه بعدی قطعات رو ساختم، حالا با چی انیمیشنش کنم؟ خواستم 3d Studio رو نصب کنم دیدم حجمش خیلی زیاده روی لپ تاپم نصب نمیشه، چیکار کنم چیکار نکنم، یه سرچ گرفتم و با کمی جستجو به یه نرم‌افزار متن باز (open source) به اسم Blender رسیدم که با حجم کم کارهای فوق العاده‌ای می‌کرد. یکم باهاش کار کردم و فوری تونستم کاریو که می‌خواستم انجام بدم. بلندر نرم افزار فوق‌العاده خوبیه، خیلی کارها میشه باهاش انجام داد، اما یذره منوها و رابط کاربری اون متفاوته و کمی کاربر ممکنه سر در گم بشه. چون با اتوکد کار می‌کنم، بیشتر با سیستم مختصات اتوکد و منوها و منطق اون عادت کردم و از کار با بلندر زیاد حال نمی‌کنم . بخاطر همین با نرم افزار Cinema 4D کارامو انجام میدم. این نرم‌افزار حسنی که داره اینه که خیلی سبکه و با سیستم‌های قدیمی هم کار میده، برای من که نمی خوام حرفه ای کار کنم خوبه، مطالب آموزشی خوبی توی اینترنت پیدا میشه (اگه طرح صیانت عملی بشه چطور به آموزش های خوب یوتیوپ دسترسی پیدا کنیم؟)، منطق و سیستمش خیلی به اتوکد شبیه و...

به بزرگواری خودتون ببخشید که خیلی ابتداییه. وقت و تجربه و علمشو کم داشتم.

اینو دو سال پیش درست کردم که طبق معمول تکمیل نشد، می خواستم بصورت انیمیشن اندازه بعضی ستاره های بزرگ آسمون رو نشون بدم. با نرم افزار Cinema 4D کار کردم.

این لینک‌ها Blender و Cinema4D رو مقایسه کردن: لینک اول - لینک دوم

اینم یه کار سه بعدی مربوط به چند روز پیش:

یه مدتیه که با Cinema 4D برای ساخت مکانیسم های حرکتی کار میکنم که خیلی جالبه و قابلیت های خوبی هم داره.

شاکی نوشت: اینایی که نه من اونارو می شناسم و نه اونا منو، وقتی کامنت هامو لایک می کنن خیلی رو اعصابن.

یادآوری نوشت: روز 21 تیرماه یادتون باشه که قراره اولین تصاویر از تلسکوپ فضایی جیمز وب منتشر بشه. حتما تصاویر مهیجی خواهد بود. (خدا به دادمون برسه از استوری هایی که باید لایک کنیم).