
خَسه شدیم انقد تو خونه موندیم ، وَخسیم
( پاشدن) بریم بیرون یه تابی بخوریم
( دور زدن ) تا یه بادی به کَلِمون بخوره ، آ با این کرونا کوجا بریم همه جام
که غُلغُله ( شلوغ )
اما هوا هوای پیاده روی تو چارباغه.
لباس پوشیدم و راه افتادم ، نِزیکِ ( نزدیک) عصر بودا و کوچا (کو چه ها ) خَلوِت ، تو خیابون که قو نیمیپِرید ( خیلی خلوت بود ) ، به ایستگاه اتوبوس رسیدم ،
هرچی نِشِسَم ( نشستم ) اِز اتوبوس خَبِری نبود ، بلخره بعد اِز کلی انتظار تشریفشونو آوردن.
باخودم گفتم جَل باش سوار سو ( عجله کن ) وگرنه لا دری اتوبوس گیر میکونی ، چقد شلوغ ، این همه آدِم تو این کرونا کوجا میخوان برن .
یه صندلی پیدا کردمو لَم دادم ، یهو یه خانومه اومِد زِد بِهِمو گفت دختِر جون اِگه میشه برو اونوَرتِر ( آنطرف تر ) تا منم بیشینم ، یدفعه خانومی که کنارم بود گفت اینا جوونَن سرِپا هم وایسن ( ایستاده باشن ) چیزیشون نیمیشه ، ما پیر شدیم و زانو برامون نمونده ،نیگا به من کرد و گفت وَخی ( بلندشدن ) تا حج خانوم بیشینه ، با انگشتش زِد تو کمرم و کم مونده بود کمرو سوراخ کونه.
اومِدم بگم خانوم چرا سُک میزِنی
( اذیت میکنی ) جلو خودمو گرفتم و گفتم بزرگتِره و احترامِش واجب. بلند شدم رفتم کنار پنجره .
اِز شلوغی و همهمه حالم داشت به هم میخورد که خدا بهم رحم کرد و سر چارسوق ( یکی از محله های اصفهان ) خیلیا ( اکثرن ) ریختند پاین ( پیاده شدن )
خلاصه گذِشت و پیاده شدم .
یه تیکه راهو گفتم با تاکسی برم ، راننده داشت با یه مسافرا بحث میکرد ، اون مسافرم ماشالاش باشه کم نمیاورد ، اِز همه جا تعریف میکردن ، راننده میگفت آخه چرا همه چی انقد گِرونِس ( گران است ) ،این کرونا هم که بیداد میکونه ، اِلای باعث و بانیش آکِله بگیره و جِز بِزِنه ( یعنی الهی مرض خوره بگیره و ضجه بزنه ).
رادیو ماشینم گیرونده بود. یعنی داشتم خُل میشدم.
یکی دیگه اِز مسافرا دراومِد ( برگشت ) به راننده گفت حَجی اِگه زحمِتتون نیس اون رادیو رو خاموشش کنید ، راننده گفت آ چِرا ،من تازه اینا گیروندم ( روشن کردم ) تا اخبارا گوش بدم .
منم که اِز این همه سر و صِدا دِلمالِش گرفته بودم. (یه نوع خاصی از حالات نامساعد شبیه حالت تهوع )
نیمیدونم چرا امروز همه چی گِلی هم بود ( در هم بود ، قاطی بود )
با خودم گفتم تو دوباره قصد کردی پاتو اِز خونه بزاری بیرون ، خدا بقیِشا (ادامشو ) به خیر کونه..

سر میدون انقلاب پیاده شدم ،وای چه صحنه ای
به به مِگه داریم بِهتِر اِز اینجا.
حیفِس ( حیف است ) که اینجا را داشته باشی آ بری( بروی ) برج ایفلا بیبینی .
آدِم این سی و سه پل و رودخونه را که میبینِد جیگِرِش حال میاد. ( حال ادم خوب میشه )
تو پیاده رو داشتم میرفتم که چِشَم (چشمهایم ) افتاد به بستنی فروشی ،
دلم بال بال میزِد ( دلم هوس کرده بود ) واسه بستنی تو این هوای گرم . تو دِلم گفتم اِگه دوستم اینجا بود میگفت وَعَ اِلای بُپُکی ( الهی بترکی ) ، توپ تو شیکَمِت بِرِد که انقد میخوری
( در مواقعی که فردی زیاد غذا بخورد بکار میرود) یُخته ( یه کم ) کَمتِر بخور تا لاغِر بشی ولی خداراشکر نبودش آ من هرکاری دلم خواست کردم، یه بستنی اِسِدم ( گرفتم ) و راه افتادم به دید زِدَنِ مغازه ها .
اخه من عاشقی خِرید کردنم ، اصلا با خِریدِس که حال بدما ( بد) فراموش می کونم .
اِز سر انقلاب تا دروازه دولِت پیاده رفتم .
نمیدونم چقد گذِشت اما تا به خودم اومِدم دیدم یکی دو تا پلاستیک دسَمه ( تو دستمه ) و خِرید کرده بودم.
یه ذره دیگه ادامه داده بودم کلی چارباغو بایِد بار میکردم و میبردم.

دیگه نِزیک غروب بود و بَسَم بود ( کافی بود) ، دیر میشد و بایِد خودمو به خونه میرسوندم .
اِز خدا پنهون نیس اِز شومام پنهون نباشه ، من هردفه ( هر از گاهی ) اِز این کارا میکونم تا حالم جا بیاد ( انرژی گرفتن و خوشحال شدن)
به شومام توصیِم اینه خوش باشین ، دنیا دو روزه