
قرار بود آن روز یکدیگر را ببینیم ، هم خوشحال بودم و هم نگران ، مگر می شود هر دو را در یکزمان احساس کرد.
از شدت اضطراب لب هایم را می جویدم و پاهایم را روی زمین میکوبیدم ، تاکسی آمد و سوار شدم ، چقدر آرام حرکت می کند ،تند تر برو
رسیدم و ای کاش هیچ وقت آن روز را در زندگی تجربه نمی کردم .
رو در رو و چشم در چشم ، سکوتی دلهره آور بین ما برقرار شد .
حال عجیبی بود ، تپش های قلبم بودند که این سکوت را می شکستند .
زیر لب گفتمچه شده ؟
نگاهی به من کرد و سرش را به زیر انداخت و بریده بریده و نامفهوم چند کلمه ای حرف زد .
دستی روی صورتش کشید و گفت چطور بگویم .
صورتش قرمز شده بود و من که نمیدانستم قرار است چه چیزی بشنوم در تمام وجودم لرزش را احساس می کردم.
به او گفتم بگو و خلاص کن من را از این زجری که در این چند دقیقه کشیدم.
خودش را جمع و جورد کرد و گفت خانواده ام با ازدواجمان مخالف اند و من هم کاری از دستم بر نمی آید ، تمام تلاشم را کردم ولی نشد . نمی توانم بیش از این به آن ها اصرار کنم ، من را ببخش ، امیدوارم زندگی خوبی داشته باشی .
رفت و جوری رفت که انگار هیچ گاه وجود نداشته است.
من ماندم و دنیایی که روی سرم خراب شده بود.
سر جایم خشکم زد و نمیتوانستم قدم از قدم بردارم .
بعد از روزها حرف زدن ، بعد از کلی نقشه کشیدن برای آینده ، مگر می شود به این راحتی همه چیز را تمام کرد .
مگر به این راحتی می شود روی یک نفر پاگذاشت وقتی ادعای عاشقی میکند.
چه پارادوکسی، دوست داشتن و لِه کردن ، نقضی دردآور که نه در دل میگنجد و نه در عقل
عقلی که برای احساس جایی قائل نیست انگشت به دهان مانده بود که نمی شود دوستش بداری و اینچنین لگدمالش کنی و فقط یک نتیجه میشود گرفت که عشق در این میان هیچ کاره بود و عاشقی ادعایی بیش نبوده است.
رنجی است بسیار هواخواه آدمی بودن که دوست داشتنش را پشت ِ در جا گذاشت و دستِ خالی آمد.
بغضی در گلو که استخوانی شده بود و چشمانی که بدون اختیار من را همراهی می کردند و غمخوار این دلِ چاک چاک شده بودند و بارانی برای شستن این غم بر صورتم فروریختند که شاید کم شود این مشقت ولی مگر میشود چنین چیزی.
به راه افتادم ، نمیدانم به کجا باید بروم ،به کدام سمت ، به که باید بگویم این حال و هوای آشوب را .
ساعت ها گذشت ، از این خیابان به آن خیابان و خودم را روی پل دیدم ، دلم میخواست آنقدر جیغ بکشم که هرچه مرارت و درد در این دلِ درمانده و خسته است به آسمان برسد.
همه چیز تمام شده بود، به راحتی یک لیوان آب خوردن ولی من چگونه به خانه بازگردم ، چه جوابی در آستین دارم که به دیگران بابت این اوضاع به هم ریخته ام بدهم .
نمیدانم آن روز چطور گذشت ، کوله باری از محنت و مشقت که روی شانه هایم سنگینی می کرد و سکوت شب که از شدت ناراحتیم چیزی برای گفتن نداشت .
با اینهمه ناآرامی مگر می شود صبح چشمانم به این دنیا باز شود ، بعید می دانم که این اتفاق بیفتد .
گذشت و فهمیدم حضورش خیال و گمان ِ دلفریبی بود ولی با گذر زمان راستی و حقیقت به مانند سنگی در آب فرود آمد و تصور من را از او نقشِ برآب کرد.
خدارا شکر که هر آنچه ما میخواهیم نمی شود و هرآنچه که خدا میخواهد برایمان رقم
می خورد.