ویرگول
ورودثبت نام
اعظم توکلی
اعظم توکلیزنده بودن یعنی یک قلم و دفتر داشتن و جسارتی برای نوشتن ، سلام من اعظم توکلی هستم ، کسیکه نوشتن را راهی می داند برای آرام کردن قلب و ذهن
اعظم توکلی
اعظم توکلی
خواندن ۵ دقیقه·۶ سال پیش

جور دیگر باید سفر کرد

حتما هیجان دارد
از اتوبوس پیاده شدیم و وسایلی که ضروری بود را در کوله هایمان گذاشتیم و به راه افتادیم ، قرار بود ماشین های محلی برای سوار کردن ما بیایند .
در این فاصله کفش هایم را نگاهی انداختم، به نظرم مناسب بودند .
دوباره کوله ام‌ را چک کردم ، همه چیز مرتب بود
عینک آفتابی ،‌

پانچو ( لباس مخصوص برای باران )
و غذای مختصری برای آن روز .
ماشین ها آمدند و سوار شدیم .
از بین جاده ها و جنگل هایی عبور کردیم که هیچ وقت نمیشد با اتومبیل شخصی به آن جا سفر کرد ،
بازرسی جنگلی که برام تازگی داشت و تا به حال ندیده بودم برای ورود به جنگل هم از ایست بازرسی باید رد شد .
خلاصه اینکه به محل مورد نظر رسیدیم و پیاده شدیم .
ساعت ۱۱ صبح بود .
راهنمای گروه توضیحاتی ارائه داد و پشت سر هم به راه افتادیم .

یک مسیر سراشیبی سبز که دور تا دور آن را کوه ها و جنگل های سر به فلک کشیده ی سبز گرفته بودند و ما به اختیار محصور شده بودیم در زیبایی مطلق که چه لذت دارد بودن در چنین محاصره ای.
گیاهان مختلفی که در نوع خود بینظیر بودند و شاید تنها جایی که این گیاهان دیده میشدند فقط آن جا بود .
یک ساعت پیاده روی کردیم ، به یک روستای خیلی کوچک رسیدیم و تعجب کردیم که چگونه میشود در اینجا زندگی کرد ، دور از شهر و بدون هیچ گونه امکاناتی ، پیرمردی که کنار کندوهایش ایستاده بود و برای ما دست تکان میداد ، از آنجا گذشتیم و به راه ادامه دادیم ، مسیر کمی سخت شد و به سربالایی رسیدیم ، نفس گیر بود ولی چون گروهی حرکت می کردیم خستگی آن کمتر به چشم می آمد. یکی از بچه های گروه شروع به آواز خواندن کرد و دیگران هم با او هم صدا شدند و مسیر طی شد .
سه ساعت گذشت ،‌برای ناهار توقف کردیم ،آتشی روشن شد تا کنسروها گرم شوند و دور هم غذایی خوردیم که برایمان تازگی داشت .
آماده ی حرکت شدیم ، مسیر رو به رویمان یک‌ راه باریک بود که از یک سمت به پرتگاه ختم میشد و باید احتیاط میکردیم ، آرام و پشت سر هم از آن گذشتیم ، صدای رودخانه ای که از کنارمان در کل مسیر رد می شد زیبایی جنگل را دو چندان کرده بود ، جنگلی ناشناخته که کمتر کسی به آنجا پا گذاشته بود و نام بهشت گمشده برای آن ناچیز به شمار می آمد ، سفری به اعماق جنگل هایی که به خاطر گونه های گیاهیش ثبت جهانی شده بود و از کهن ترین جنگل ها به شمار می آمد .
به رودخانه ای رسیدیم که صعب العبور بود و باید از آن عبور می کردیم ، شاید یکی از سخت ترین کارهای زندگیم عبور از آن بود که با کمک گروه با موفقیت انجام شد .
زمین پر از برگ هایی بود که به مانند فرشی رنگارنگ زیر پایمان پهن شده باشد و بالای سرمان شاخه های سر به فلک کشیده ی درختان که آسمان را از دیدن زمین محروم کرده بودند و گاهی از لابه لای شاخه هایشان سوسوی نوری به چشم میخورد ، نَمی از باران بر شاخه ها مانده بود و بوی آن نفس هایمان را تازه میکرد و صدای پرندگانی که دلت می خواست چشمانت را ببندی و فقط آوازشان را گوش کنی و به چیز دیگری فکر نکنی.
۷ ساعت گذشت و پیمایش ما تمام شد و به مقصد رسیدیم ، مقصد آبشاری بود زیبا در دلِ جنگل های هیرکانی ، جنگل های بِکر و دست نخورده ی خطه ی شمال ، آبشاری پر از ابهت و در عین حال سر به زیر و فروتن ، پر خروش و جاری و مملو از زیباییِ وصف نشدنی که هرچه نگاهش میکردی باز هم کم بود .


آری میشود به جای آنکه همه ی مسیر را با اتومبیل طی کرد و ذره ای هم خسته نشد و با کمترین زحمت به آن آبشار رسید گونه ای دیگر به آن دست پیدا کنی ، متفاوت و رمزآلود .
گاهی باید مسیر را عوض کنیم و به شیوه ای دیگر راه را طی کنیم ،‌پا بر ناشناخته ها بگذاریم ، به رازها و رمز ها ، باید جور دیگری بر دنیا قدم بگذاریم تا شگفتی هایش را درک کنیم .
خداوند یک ویژگی خارق العاده به انسان عطا کرد به نام خلاقیت ، که ما هم خلق کنیم زیبایی را ، خالق باشیم و درک کنیم جانشین او بودن را

شما چی ، تا حالا در زندگی خلاقیت داشتید ؟


ویرگولسفرخلاقیت
۱۱
۲
اعظم توکلی
اعظم توکلی
زنده بودن یعنی یک قلم و دفتر داشتن و جسارتی برای نوشتن ، سلام من اعظم توکلی هستم ، کسیکه نوشتن را راهی می داند برای آرام کردن قلب و ذهن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید