ویرگول
ورودثبت نام
اعظم توکلی
اعظم توکلیزنده بودن یعنی یک قلم و دفتر داشتن و جسارتی برای نوشتن ، سلام من اعظم توکلی هستم ، کسیکه نوشتن را راهی می داند برای آرام کردن قلب و ذهن
اعظم توکلی
اعظم توکلی
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

بشناس تا انگیزه ات شود برای زندگی

و باز امروز مدرسه
کلافه به سمت در کلاس رفت، کلاس حسابان ،
زیر لب گفت : این هم شد درس ، مگر با فرمول و عدد هم میشود هیجان داشت.
هیچ وقت شور و شوقی برای این درس نداشت ، عقربه های ساعت که دیگر هیچ ، لنگ زنان و آهسته قدم برمی داشتند و او را عصبانی میکردند
تنها انگیزه اش برای رفتن به چنین کلاس هایی شیطنت های سر کلاس بود که باعث میشد عقربه های ساعت دست از سر او بردارند و زودتر حرکت کنند .
زنگ های بعد فیزیک و ...
هر روز تقریبا به همین شکل می گذشت و دخترکی که به قول معلم های سالهای قبلش فوق العاده بود تبدیل شده بود به یک رباطی که فقط روزهای تکراریش را از سر میگذراند.
تنها دلخوشی روزهای مدرسه همان پفکی بود که با دوستانش تا ایستگاه اتوبوس میخوردند و چیزی به نام لذت در برنامه ی روزهایش به چشم نمی خورد.
اوج ذوقش روزی بود که فراموش کرده بود امتحان دینی دارد و بدون اینکه خود را آماده کند در جلسه امتحان حاضر شد و نمره ی عالی گرفت ، به قول خودش حرف نداشت.
همیشه حضور یک پشتیبان ، یک محرک در کنارش خالی بود ،کسی که او را از این ورطه ی گمراهی بیرون بکشد ، دستش را بگیرد و راه درست را از نادرست به اون نشان دهد .دبیرستان گذشت و او هیچ گاه نفهمید که در چه چیزی استعداد دارد و علاقه اش به کدام سمت و سوست .
اگر همان سال های گذشته یک مربی خوب داشت قطعا امروز جای دیگری ایستاده بود و این مطلب انگیزه ای بود که در این زمینه بتواند رشد کند و به دیگران در پیدا کردن مسیر زندگیشان کمک کند و سعی کند دیگران هم استعدادشان را بشناسند و شکوفا کنند تا مثل او عمری را از دست ندهند.

یک روز اتفاقی قلم به دست گرفت و شروع به نوشتن کرد .
دیگران تحسینش کردند و همین در دلش نوری ایجاد کرد که واقعا من در این کار خوبم ؟
ادامه داد و باز هم واکنش خوب دیگران ، جدای از آن از نوشتن هم لذت میبرد و وقتی مینوشت گذر زمان برایش حس نمی شد .
وقتی در مورد موضوعی فکر می کرد که آن را مکتوب کند شاید نزدیک چند ساعت غرق در افکارش می شد و این یعنی علاقه ، یعنی پیدا کردن نقطه ی مشترک بین او و نوشتن که هر دو را به هم پیوند می زد، که اگر در زمان نوجوانی پیدایش کرده بود عمری در دالان های پر و پیچ خم سردرگمی ها سرگردان و حیران نمانده بود.
همین شناخت انگیزه اش شد برای زندگی ، لحظه هایش را ملموس کرد و این همان معنای واقعیِ بودن بود.
تصمیم گرفت هر روز که می نویسد به خودش یک جایزه بدهد تا فراموش نکند روزهایش چگونه تمام شدند و چه چیزی او را برای زندگی آماده میکرد.
شب ها قبل از خواب دفترش را چک می کرد و اگر در آن روز مطلبی نوشته بود به خودش میگفت تو فوق العاده ای و در نوع خود بینظیر ،هر شب یک کلمه یا یک هدیه.
این کار را می کرد که هیچ گاه یادش نرود زندگی با تمام فراز و نشیبش مثل یک‌ سرعت گیر توان‌ و انرژی اش را برای کارهایی که دوست دارد کم می کند و باید صندوقچه ای داشته باشد که هر شب یک هدیه برای خودش در آن قرار دهد که وقتی به سراغش می رود خنده بر لبانش نقش ببندد و انگیزه ای شود برای ادامه ی راهش.
ولی باز هم آرام و قرار نداشت ،
وقتی فارغ از تمام دنیا گوشه ای پناه میگرفت با خودش میگفت باید با فکرم و نوشته هایم کمک کنم به کسانی که نمیدانند از زندگی چه می خواهند و آن ها را در این مسیر یاری کنم .
و شاید رسالت زندگیش همین بود.

ویرگولشناختاستعدادشکوفاییعلاقه
۸
۰
اعظم توکلی
اعظم توکلی
زنده بودن یعنی یک قلم و دفتر داشتن و جسارتی برای نوشتن ، سلام من اعظم توکلی هستم ، کسیکه نوشتن را راهی می داند برای آرام کردن قلب و ذهن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید