
و هر کجای این خاک که قدم بگذاری در حیرت خواهی ماند. شگفتیش روشنگر جسم و روح است.
چندی است که همسفر شده ام با جاده هایِ سرزمین اعجاب ها.
چند قدمی با من بیا و همدوش من در این سفر باش.

کمی آنطرف تر در نزدیکی جونقان به آبشاری می رسیم که مسیرش سخت و ناهموار است ، گاهی به جاهایی برخورد میکنی که اگر قدمی از قدم هایت را نادرست برداری زیر پایت خالی می شود ، پر از پستی و بلندی، آبشاری وحشی و دلهره آور در عمقِ دره ی دَرکِش وَرکِشِ استان چهار محال و بختیاری . چشم که به آن بیفتد محو در زیبایی و هیبتش می شوی .نامش را کِرِدیت میخوانند ، آبشاری که یکی از عجایب است و به خاطر ارتفاع زیاد و فشار بیش از حد آب دورتا دور آن مه آلود هست و اسم کردیت به خاطر همین به روی آن گذاشته شده است .
به گوشه ای دیگر از این سرزمین راز ها و رمز ها می رویم

سرزمینی خشک با آفتابی سوزان به نام کویر
کویری که دلش به پهنای آسمان بزرگ است .
میخواهم از آرامشِ شب هایش بگویم که خواستنی و روح نواز است ، به مانند نسیمی خنک که در هوای داغِ تابستان جان را نوازش می کند و زنگارِ مانده بر دل را صیقل می دهد .

آسمانی دارد که ستاره هایش نمایشی از زیبایی به راه انداخته اند و اگر دستت را دراز کنی هر ستاره ای که خواستی میتوانی بچینی.
دلت را به مانند کویر بساز که اگر ردِپایی رنج آور بر آن گذاشتند و گذشتند با یک وزشِ آرام از خوبی ها اثری از آن بر دلت باقی نماند.
دور تر پا بگذاریم ، با من بیا به پیچ و خم جاده ها تا به دریا برسیم و سری بزن به جزیره ای که کلمه ی شگفت در حقِ آن کم لطفی است .
جزیره ی قشم در دل آب های خلیج فارس .
از غذایش نگویم که به هوس می اندازد هر انسانی را از دور و نزدیک ، سمبوسه ماهی ، سمبوسه میگو ، قلیه ماهی . جور واجور است و سفره ات را رنگین می کند به طعم های مختلف که نمی دانی از کدام برداری و لذت کدام یک را ببری.

زیبایی اش همان است که پا به تنگه ی چاهکوه اش بگذاری و عظمت را به دیدگانت هدیه کنی .
سوار بر اتوبوس دریاییش شویم و به جزیره ی هرمز سَرَکی بکشیم و رنگین کمانی از رنگ ها و زیبایی ها را به نظاره بنشینیم.

ساحل نقره ای که گویی پا بر صفحه ای نقره فام نهاده ای .
عروسی است با لباسی از نقره که دلربایی می کند از تماشاچیانش.

ساحل سرخ، ساحلی که گونه هایش از حجب و حیا قرمز گون است و وقتی نگاهش میکنی سر به زیر می شود و خجالتی .
با من بیا و در خاکی قدم بردار به نام تبریز
شهری زنده ، زیبا و پر از هیاهو.

کمی دور تر از آن به روستایی می رسیم به نام کندوان ، روستایی هفت هزارساله و خاص .
خاص از ان جهت که اهالی مهربانش خانه های خود را در دل صخره ها و کوه ها کَنده اند.

روستای کندوان که به دلیل گدازهها و مواد مذاب به جا مانده از دل آتشفشان و همچنین دخالت آدمها در طی سالها به این شکل و شمایل درآمده، روستایی مخلوطی شکل است که به خاطر کله قندی بودن و شباهت خانههایش به کندوی عسل به این نام معروف شده.
روستایی که خنکای هوایش دلچسب است وحال هر آدمی را خوب می کند.
سوار می شویم و از این روستای دلنشین خداحافظی میکنیم و رودخانه ی ارس را دنبال می کنیم و با آن همگام می شویم تا به شهر جلفا می رسیم ، در نزدیکی شهر جلفا به کلیسای زیبایی برمیخوریم که هوش از سر میپراند ، معماریش همین بس که دلِ ناآرام را آرام کند .
گویی آجر روی آجر گذاشتند با نام خداوند که آغوشش بوی خداوند می دهد .

کلیسای استفانوس مقدس که دومین کلیسای مهم ارمنیهای ایران است و در قلب کوه ها و در میان طبیعت سبز بنا شده است.
مسیری سر بلندی را طی میکنیم و در میان درختان سرسبز آن را می بینیم.
به راستی ایران دیاری است عجیب.
سفرنامه ای بود کوتاه که مرورش جذابیتی دارد به اندازه ی تجربه کردنش.
گاهی باید رفت ، باید سکوت کرد و حرکت ، خودت را برداری و بروی به گوشه ای ، نه منتظر باشی و نه دلتنگ که تنها راه آرام شدن دور شدن است ، دور شدن از همه چیز حتی فکر خودت .