
سر چهارراه یکدفعه روی ترمز زد و ایستاد.
داد کشید و گفت : آهای ، مگر نمیبینی چراغ سبز است ، اصلا تو آدمی ، اگر بلد نیستی رانندگی کنی ماشینت را بفروش و در خانه بمان. این ها کلماتی بود که از زبان دوست من خطاب به اتومبیلی که جلوش ناگهانی ایستاد زده شد .
تعجب کردم که از چنین جملاتی استفاده کرد ، به نظرم از او بعید بود .
به او گفتم چقدر زود واکنش نشان دادی ،
پیاده شدم و به سراغ اتومبیل جلویی رفتم ، راننده پیرمردی بود که عرق روی پیشانیش نشسته بود ، دست روی قلبش گذاشت و آرام گفت نفسم بالا نمی آید ، آمبولانس آمد و او به بیمارستان منتقل شد .
به نظرم در انتخاب دوست اشتباه کرده بودم ،
کسی که به سرعت و بدون لحظه ای تامل تصمیم بگیرد و اقدام کند نمی تواند همراه خوبی باشد .
کمی صبر در تصمیم و بعد اقدام بد نیست ، گاهی همین باعث می شود اشتباهی صورت نگیرد.
ارزش های آدمی خط قرمز اویند ،
این ارزش ها از نان شب هم برای هر انسانی واجب تر است چون برگرفته از شخصیت اوست و در ادمه ی زندگی قادر است آن را قوی تر کند .
مگر می شود بدون داشتن عقیده زندگی کرد.
عقیده به مانند مرهمی است بر دلواپسی های هر انسان که آدمی دلش را به آن خوش می کند
یک نفر وقتی در شب به آسمان نگاه می کند و ماه و ستاره ها را به نظاره مینشیند ، قلبش آرام می گیرد و این برای او عقیده است که وقتی به آسمان نگاه کند چنین اتفاقی برایش می افتد .
نقاب بر چهره نداشته باشد می شود ارزش .
هرکسی باید خودش باشد ، خوب یا بد ، نیازی نیست برچسب به خود زد و خود را بهترین جلوه داد برای به دست آوردن کسی یا چیزی.
آدمی رنگین کمان نیست که رنگا رنگ باشد و طیفی از شخصیت ها را بر چهره داشته باشد ،
یک رنگ که باشی بر دل مینشینی.
ارزش برای من دعای خیر پدر و مادری است که سر سجاده ی نماز زیر لب برای من زمزمه می کنند که اگر نباشد یک جای زندگی لنگ می زند .
گفتن الهی شکر موقع خواب است که ناشکرِ نعمت و رحمانیت خدا نباشم و حتی اگر بنده ی خوبی هم برایش نیستم بداند که فراموشش نکردم.
به نام خدایی است که صبح هنگام می گویم ، که وقتی اسمش بر زبان جاری می شود دنیا در برابرم زانو می زند و می گوید جانم چه می خواهی .
راستی و درستی در کار است ، کم فروشی که همیشه برای بقالی سر کوچه نیست ،همینکه بتوانم درست کارم را انجام دهم و در آن صداقت داشته باشم و کم نگذارم می شود درستی ، حتی اگر فراتر از وظیفه ام باشد باز هم اشکال ندارد ، قلبم راضی است که حقی بر گردنم نمانده است.
حرف زدن با خدایی است که می گوید بنده ام اگر می دانستی چقدر تو را دوست دارم از شدت آن تاب نمی آوردی و مدهوش می شدی ، خدایی که اگر تمام درها به رویم بسته باشد به مانند مادری عاشق آغوشش همیشه برای من باز است و به گناهِ من نظری نمی کند فقط می خواهد که من آرام شوم و آسوده.
ارزش برای من همان نگاه درست است بدون لحظه ای قضاوت ، عادلانه نیست که بر تخت قضاوت بنشینیم و بدون شناخت کلمه ای بر زبان جاری کنیم که خداوند اگر قاضی است از رگ گردن به بنده اش نزدیک تر است ، با چشم او می بیند و با گوش او می شنود.
اگر کسی ارزش هایش و عقایدش را نشناسد عمری پوچ را خواهد گذراند زیرا دستاویزی ندارد که به آن چنگ زند و از گمراهی ها ، سرگردانی ها و خستگی ها و رنج هایش نجات یابد.
آدمی بدون داشتن عقیده تاب نمی آورد که غم هایش را تحمل کند .
باید خود را شناخت و قدم برداشت به عمق وجود ، تا بفهمیم چه چیزی برایمان مهم است و پر رنگ، آنوقت همان می شود عقیده و ارزش .
باید برای خود وقت بگذاریم ، کمی از هیاهوی زندگی دور شویم و ببینیم ارزش های زندگیمان درست است یا نه ، ببینیم اصلا عقایدی در زندگی داریم یا نه.
ارزش ها می تواند تو را در مسیر رسیدن به اهدافت کمک کند ، در مسیری که نمی دانی چه پیچ و خم هایی دارد و همین ارزش همراهی می شود که کم نیاوری و دلت قرص شود که تنها نیستی و باید به راهت ادامه دهی.