
امروز اولین حضور من در کلاسی بود که باید مقابل دیدگانِ همه حرف میزدم و با صدای بلند خودم را معرفی میکردم.
اولین جلسه ی کلاسِ فن بیان و سخنرانی .
نفرات کلاس حدودا بیست و پنج نفر بودند
قرار شد در ابتدای امر صحبتی کوتاه در مورد خود داشته باشیم.
همه استرس داشتند،هیجان را به صورت زنده و به تعداد افراد کلاس می دیدم .
یک به یک شروع به صحبت کردن در برابر جمع کردیم و من که در سر تا پای وجودم تپش های قلبم را حس می کردم چند دقیقه جملات را در ذهنم مرور کردم و در نهایت نوبت به من رسید
از صندلیِ من تا مکان سخنرانی فقط چند ثانیه بود ولی به قدم هایم نگاه می کردم که نکند اشتباه برداشته شود و به زمین بخورم و آبرویم برود .
مقابل همه ایستادم ، لحظه ای مکث کردم ، این تعداد چشم تا به امروز به من نگاه نکرده بودند ، چطور شروع کنم ، خدایا تپق نزنم ، لرزشی در تمام وجودم احساس میکردم ، پاهایم را محکم روی زمین گذاشتم و صاف ایستادم ، با صدای بلند به مدت دو دقیقه خودم را معرفی کردم .
نمیدانم چه شد و چه کردم فقط میخواستم تمام شود .
هرچه بود گذشت و من انجامش دادم .
روش کلاس این بود که هر کسی صحبت می کرد بقیه باید نظراتشان را در مورد سخنرانیِ او می نوشتند و به او می دادند .
برای من هم همین اتفاق افتاد.
یک نفر نوشته بود:
لرزش در صدایتان احساس می شود.
دیگری نوشته بود : صدای رسایی داشتید و نفرات بعد که هر کدام نظرشان را گفتند.
آن روز با همه ی اضطراب و ترس و دلهره اش سپری شد.
دوره ای که هم ترس داشت و هم خنده ، ترس و نگرانی به خاطر چیزهایی که پیش بینی نشده اند و نمیدانی که چه چیزی در پیش رو داری و خنده به خاطر پیدا کردن دوستانی که با آن ها برای چند ساعت می توانستی خوش بگذرانی و چیزهای زیادی از آن ها یاد بگیری .
و اما تمرینات من.
به خاطر قوی شدن در سخنرانی هر روز باید تمرین انجام می دادم .
هر روز یک مطلب جدید می نوشتم و همان مطلب را به شکل جلسه ی سخنرانی جلوی دوربین اجرا و ضبط می کردم ،شاید چند بار این تمرین انجام می شد که به اصطلاح یک چیز به درد بخور از آب درآید و بعد در گروه به اشتراک می گذاشتم و سر انجام مورد نقد و بررسی قرار میگرفت.
هر هفته یکجلسه ی حضوری داشتیم و مثل جلسه ی اول باید سخنرانی ارائه میدادیم با مطالب و موضوعات جدید.
به مرور زمان اوضاع بهتر شد ، اعتماد به نفس بیشتری برای صحبت کردن در میان جمع پیدا کردم و پیشرفت خوبی داشتم ، به نظر دوستانِ حاضر در جلسه آینده ی خوبی در این زمینه در انتظارم بود.
در هر جلسه مطالب و آموزش های تازه و هر جلسه تجربه ای جدید .
تجربه ای که راحت به دست نیامد ، لحظه هایم را برایش صرف کردم و گاهی وقت ها به خاطر تمرین های پی در پی تصمیم میگرفتم که روز بعد هیچ کاری نکنم و تمرینی نداشته باشم ولی باز هم انجامش میدادم
هم لذت داشت و هم خستگی ولی وقتی به سرانجامش فکر میکردم انرژی مضاعفی در وجودم حس می کردم و مصمم که آن را به پایان برسانم .
آدمی باید برای پیدا کردن چیزهای جدید از حصاری که به دور خودش کشیده است و یک منطقه ی امن برای خودش درست کرده خارج شود ، خطر کند ، حتی دلهره و ترس را به جان بخرد تا تجربه های جدید بدست آورد و زندگیش را از یکنواختی خارج کند و مهم تر از همه هیجان را احساس کند .
دوستی می گفت تجربه آزمون و خطایی است در بستر زندگی .
یعنی باید ریسک کنی و در قلب انجام کاری بروی تا یاد بگیری ، خطا کنی و باز بیشتر شناخت پیدا کنی و در نهایت یا پیروز میدان می شوی یا نه ، که اگر پیروز باشی شیرینیش را حس می کنی و محرکی می شود برای ادامه دادن و اگر موفق هم نشدی خود را نباید شکست خورده ببینی و همه چیز را تمام شده بدانی بلکه باید از آن تجربه استفاده کنی برای رفتن به پله های بعد و داشتن یک صعود موفقیت آمیز .