ویرگول
ورودثبت نام
اعظم توکلی
اعظم توکلیزنده بودن یعنی یک قلم و دفتر داشتن و جسارتی برای نوشتن ، سلام من اعظم توکلی هستم ، کسیکه نوشتن را راهی می داند برای آرام کردن قلب و ذهن
اعظم توکلی
اعظم توکلی
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

آدرنالین در اوج ظهور


خاطره ها خوب یا بد اتفاق افتاده اند و گاهی یکی از آن ها گوشه ای از ذهن ما را از آنِ خود کرده است .
هر از گاهی از پَستوی ذهن ما بیرون می آیند و خودی نشان می دهند ، گاه با مرورشان خنده ای ریز میکنیم و گاه اخم هایمان را در گذر از آن ها در هم می کشیم و دوست نداریم که به یاد آن ها بیفتیم .
همانند خاطره ی من ، خاطره ای که گهگاهی هوای بیرون آمدن از ذهنم به سرش می زند و مرا قلقلک می دهد .
جمعه ای دلپذیر و البته پر از سرخوشی .
گروهی برای آب نوردی .
آب نوردی در تنگه ای که لبریز از آب های درخشان بود و محصور بین صخره های بلند .

تنگه یا همان آبراه که در دل صخره ها عبور

می کرد.
سکوتی داشت که خودِ آن هم به یاد ماندنی بود
سفری که شاید مثل و مانندی نداشت.
جلیقه های نجات به تن و با کمترین وسیله آماده برای حرکت .
ساعتی در عبور از دشتی که طبیعت زیبایی داشت ، رودی کوچک که با یک‌ آهنگ ملایم در حرکت بود و ما از وسط آن گذشتیم و به آن طرف دشت رفتیم.
به ابتدای تنگه رسیدیم ، صدای آب به مانند صدای غرش بود ، کمی هم دلهره آور .
آرام و شمرده شمرده وارد آن شدیم ، مسیر راهِ باریکی بود که باید شنا می کردیم ولی به خاطر سرعت زیادِ آب روی آب دراز کشیدیم و آب خودش مارا به جلو حرکت می داد .
پشت سر هم از آنجا رد شدیم ،
هیجانی که تا آن زمان در وجودم حس نکرده بودم .
به صخره هایی رسیدیم که پستی و بلندی داشت و با نهایت صبر و حوصله آن را به اتمام رساندیم ‌
بلند تکرار می کردم خدای من عجب جایی ، جایی که موبایل برای شش ساعت‌ همراه من نبود و گویی به دنیایی دیگر پا گذاشته‌ بودم ، شش ساعت فراموشی و شش ساعت بودن ، آن هم به طور کامل در لحظه ی حال ، نه حسرت خوردن برای گذشته در کار بود و نه پای آینده ای که هنوز نیامده به میان آمده بود . حال بود و لحظه هایش و استفاده ی تمام از آن فرصت ها
حوالی ظهر شد و آفتاب همه جارا پوشاند و ما که توقفی کوتاه داشتیم در پهنای آفتاب برای خوردن ناهار ،ناهاری که در کوله های ضد آب گذاشته بودیم و خوردن چنین غذایی ساده و سبک و البته در بعضی مواردِ مشاهده شده کمی هم خیس و نَم دار در آن شرایط در نوع خود دیدنی بود .
استراحتی کوتاه و آماده شدن برای طی کردن مسیرِ آبی دیگر تا به خط پایان برسیم .
راهی که تنها برای گذشتن از آن باید از روی صخره میپریدیم و اختیار آنجا معنایی نداشت .
اجبار بود و تنها راه چاره، ولی لذتش پر زورتر از ترس داشتن از آن بود . پرشی جانانه و ترشح آدرنالین که به معنای واقعی درک می شد .
در بعضی مسیر ها صخره های اطراف آنقدر سر به فلک کشیده بودند که تنها گوشه ای از آبیِ آسمان به چشم می خورد و همین زیبایی مسیرِ آبی را برایمان چند برابر کرده بود .
از دالانی گذشتیم و از تنگه خارج شدیم و به خط پایان رسیدیم .
شش الی هفت ساعت در آب بودیم و با آب زندگی کردیم .
آن روز خاطره ای شد که هیچ گاه به دست فراموشی سپرده نشد و قدرت فراموشی روی آن تاثیری نداشت و یادآوریش بیان کننده ی حس هایی بود که شاید تا آن روز تا این حد

امکان بروز برایشان میسر نشده بود.
حس هایی مثل لذت ، انرژی ، ترس و دلهره ، هیجان و به مانند اینها .
خاطره ها همان حس های خوب یا بد در گذشته اند که ممکن است یک جایی یقه ی ما را بگیرند و خودشان را به روی ما بیاورند ، یا حالمان را خوب می کنند یا چهره ی عبوس از ما می سازند
خاطرات خوب باید همیشه میهمان دل هایمان باشند و در عوض به خاطرات بدمان فرصتی برای عرض اندام ندهیم و سعی کنیم با کم محلی به آن ها آرام آرام فراموششان کنیم.

ویرگولخاطره نویسی
۸
۰
اعظم توکلی
اعظم توکلی
زنده بودن یعنی یک قلم و دفتر داشتن و جسارتی برای نوشتن ، سلام من اعظم توکلی هستم ، کسیکه نوشتن را راهی می داند برای آرام کردن قلب و ذهن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید