یکی از دلایل شیفتگی خود من به نویسندگی لذت پرواز از قله ی واقعیت به آسمان خیال است.خیال هدیه ای که در ذات و فطرت بشر نهاده شده و هر کدام از ما در دوران کودکی با دوستان خیالی که لزوما شبیه به ما و از جنس ما نبودند خاطره داریم. آن موقع در گیر زمان ومکان و فاصله ها نبودیم و به هر جا که می خواستیم در چشم بر هم زدنی سفر می کردیم . یک لحظه با کیف بزرگ و خالی مادر ،سوار بر قطار صندلی ها می شدیم ولحظه ای دیگر با چادر سفید و گلدار نمازش به سمت خورشید پرواز می کردیم. انگار که روح هنوز به این لباس سرد و خاکی جسم عادت نکرده بود و نمی خواست و نمی توانست مدام در یک جا ارام بگیرد و هچون ماهی از دست سرد تن لیز می خورد ومی خواست خود را در آبی ارامش فرو برد. رویا و خیال برایمان نزدیک تر از تصور و پندار و خواب برای ما ملموس تر از بیداری بود.
بالشتی که شب ها خستگی از هر چهار لبش اویزان بود و پدر قولنجش را می شکاند ، روزها همه ی دنیا ما بود. گاهی چون اسبی سرکش در دشتی از سبزه و گل می تاخت و گاهی هم قایقی شکسته در بین امواج پرتلاطم دریا می شد که کوسه ها دورش را احاطه کرده بودند بعضی از روزها هم سنگی می شد در وسط رودخانه که پشتش را تا کمر برای تعظیم خم کرده بود تا تو با کفش های جادویی و نقره ای از روی ان عبور کنی.
اما دلیل و منطق حسود بود نمی توانست ببیند که خودش پشت میز بزرگ و مجللش نشسته و خیال اینگونه شاد ورها و بی قید به هر طرف که بخواهد می رود .بدون اینکه کسی بو ببرد ارام وبی صدا از پشت سر، او را به چاه فراموشی هل داد ودوباره بر تخت پادشاهی اش با وقارخاصی که داشت ، نشست. آنقدر در سکوت این کار را کرد که هرگز نفهمیدم و به دنبالش هم نگشتیم انگار که هرگز وجود نداشته است.
نمی دانم شاید از زمانی که به مدرسه رفتیم و هر انچه را می دیدیم و نمی دیدیم در علوم وریاضی و منطق و فلسفه به صورت علت و معلول و قانون به خورد ما دادند که ما از سر ترس چنان پای محکم بر زمین کوبیدم که همچون میخ در قاب عادت و طریقت فرو رفتیم و در جای خود ماندیم.
از همان روز که فهمیدیم رنگین کمان طیف پیوسته نور است که در اثر برخورد نور خورشید به قطرات باران پدید می اید دیگر هنگام دیدن ان جیغ شادی نکشیدم و دیگر گمان نکردیم که شاید نقاشی در پشت تپه از ذوق زیبایی که به تصویر کشیده است رنگ به آسمان می پاشد و یا شاید رد بال فرشته ای هفت رنگ است که در زیر قطره های باران تنی شده و جامه ای نو کرده است.
اما هستند کسانی که حواس جمع ، چنان دست در دست خیال گره زدند و چشم از او برنداشتند که خیالشان هم هر روز با خودشان بزرگ و بزرگ تر شد. آنها یک واقعیت را می دیدند و از دل ان هزاران هزار خیال به هر گوشه ای از اسمان به پرواز در می اوردند. آسمان ذهن انها پر شده از مه و دود غلیظ نبود . اسمان شان در روز پراز پرندگان رنگارنگ و در شب پراز ستاره هایی بود که نقاب مورد علاقه شان را در جشن بالماسکه به صورت زده بودند.
انها سخاوتمندانی بودند که همچون تن سرد خویش تاب دیدن هیچ ،دست و پا بسته و در قید وبندی را نداشتند و بی دریغ ازخورجین وجودشان ، به هر بی جانی ، جان می بخشیدند تا کسی در حسرت گفتن ، شنیدن ، خندین و رفتن نماند.
برای انها هیچ صدا و آهنگی ، تصویرو واقعه ای و بو و عطری تکراری نبود، چون هیچ گاه در قفس تنگ و تاریک تن نماندند تا دق و دلی شان از روزهای تکراری و پوچ پشت سرشان را بر روی دیوار سیاه روبرو خالی کنند. پشت هر چه می دیدند و می شنیدند دنیای پراز رمز و راز و اسرار اشکار و پنهان نهفته بود.