چند روزه که با خبرهایی از وضعیت واتساپ مردم بیدار میشیم.
من که واقعا حالم بد شد از این همه خبرهای بد....
هر لحظه یک استوری یک خبر جدید و ناراحت کننده...
گاهی با خودم میگویم اصلا این پروژه خلقت برای چی بوده که اینهمه درد و غم آدمکشی و بدبختی و زجر به همراه داره...
کاش خدا یک کلید اضطراری میذاشت روی زمین که هر وقت فشار فکری و روحیمون زیاد شد فشارش میدادیم میاومد دقیقا کنارمون مینشت و باهامون از روزهای خوب میگفت سالهاست که منتظر یک خبر خوبیم برای رهایی از دردهایی که مثل سایه با ما همقدم شده اند...
سالهاست که مردم کشورم به تکرار تکرار تکرار میگویند
"تسلیت ایرانم" و اصلا این دو کلمه انگار به صورت روتین داره تکرار میشه.
.
.
.
.
دلم گرفته برای تمام کسانی که برای این وطن برای عزت برای برپابودنش در طول تاریخش جان دادند..
از خون شما هست که لاله های سرخ در دشت سبز وطنم میرویند.