
اولین باری که فهمیدم سینما میتواند چیزی فراتر از سرگرمی باشد، کودکی ۱۲ ساله بودم که روی صندلی سینما فرهنگ تهران نشسته بود و با چشمانی گرد، فیلم شاید وقتی دیگر را تماشا میکرد. سوسن تسلیمی را در آن نقش فراموشنشدنی دیدم و چیزی درونم برای همیشه عوض شد. شاید هنوز نمیدانستم سینما چیست، ولی میدانستم که آن زن، آن چهره، آن حس غریب و آشنا، دارد مرا با خودش میبرد به دنیایی که عجیب صمیمیست. انگار سینما، خانهای بود با پنجرههایی رو به قلب آدمها.
سینما برای من از همان روزها شروع شد. قبل از نوجوانی. با «باشو غریبه کوچک»، با «عروس»، با «اجارهنشینها». آنها برایم مثل اعضای فامیل بودند، غریبههایی آشنا، راستگو و بیادعا. نه برای جلب توجه فریاد میزدند، نه قصد فریب داشتند. تنها قصهشان را میگفتند و من شنوندهای بودم که اعتماد میکرد. سینما آن روزها، شبیه دوستی بود که با صداقت کنارت مینشست.
یادم هست تابستانی بود در آستانهی ورود به دبیرستانم. پدرم مجلهای قطور برایم خرید، مجله فیلم. همان تابستان نه فقط صفحه به صفحه، که کلمه به کلمهاش را خواندم. در آن صفحات، دنیایی دیگر به رویم باز شد. نقدی درباره فیلم دراکولای ساخته فرانسیس فورد کاپولا بود که مرا جادو کرد. از آن روز، رویای فیلمنامه نویسی در دلم کاشته شد، رویایی که سالها در ذهنم پروراندم. اما مثل علاقهام به سینمای دهه ۹۰ به بعد ، آن رؤیا هم با گذر زمان کمرنگتر شد، تا جایی که امروز، بیشتر تماشاگرم تا رؤیاباف.
با این حال، این تماشاگر هنوز هم با دیدن فیلمهای قدیمی قلبش تندتر میزند: هامون، لیلا، گلنار، ناخدا خورشید، کافه ترانزیت، کفشهای میرزا نوروز، کلاه قرمزی، روسری آبی، ماهیها عاشق میشوند. فیلمهایی که مثل پتوی گرمی در شبهای سرد زندگی، به من پناه دادند. سالی یک بار، یا حتی بیشتر، دوباره به سراغشان میروم، تماشا میکنم، لبخند میزنم، اشک میریزم و حس میکنم هنوز چیزی از آن عشق درونم زنده است.
در این سالها، گهگاه، فیلمهایی آمدند که دوباره یادم انداختند سینما هنوز میتواند لمس کند، به دل بنشیند، آدم را به خودش برگرداند. فیلمهایی مثل در دنیای تو ساعت چند است؟ یا جهان با من برقص. مثل طلا میان بدلها. انگشتشمار، اما اصیل.
امروز وقتی به صنعت سینما نگاه میکنم، گاهی احساس میکنم آن رفیق صمیمی قدیمی، حالا بیزنسمنی شیکپوش شده که بیشتر دنبال فروش است تا روایت. دیگر کمتر پیش میآید که بیقضاوت تماشا کنم، بیدغدغه لذت ببرم. اما هنوز هم وقتی چراغ سالن خاموش میشود و پرده جان میگیرد، ته قلبم امیدوارم. امیدوار که شاید، شاید وقتی دیگر، سینما دوباره آن رفیق راستگوی مهربان شود. در جهانی که همه چیز در حال تغییر است، هنوز هم فیلمهایی هستند که با عشق ساخته میشوند، با دل، نه فقط با پول. هنوز هم میشود چشم دوخت به پرده و باور کرد که سینما، هنر است، نه فقط صنعت. صدای قلب آدمهاست، نه صدای گیشه.
و من، تماشاگری وفادارم. حتی اگر رویاهایم را جا گذاشته باشم، هنوز به صدا و تصویر ایمان دارم. هنوز هم گاهی، وقتی فیلمی خوب میبینم، قلبم میگوید: تو هنوز همانی. هنوز هم عاشقی.