از فروش کلیه،تا کار در فست فود تناردیه برای خرید گوشی

من اصولا ادمی خجالتی هستم،و روم نمیشه که حرف دلمو راحت بزنم،شاید بخاطر همینه که از وقتی اخرین بار مادرم برام گوشی خرید،دیگه روم نشد بگم برام یک گوشی جدید تربخرید?

من یه گلکسی J2 سال 2015 خریدم؛اون موقع خیلی لاکچری بود برام،اما حالا دیگر زوارش در رفته؛کند شده،اینترنتش هم 3G،صفحه ی کوچیک نسبت به گوشی های جدید،و حافظش 8G و زود پرمیشه،و باتریش هم بعد از 2ساعت تقریبا خالی میشود?

همش به این فکر میکردم که چطوری میتونم بدون این که از کسی پول بگیرم یه گوشی جدید با حافظه ی بالا و صفحه ی خیلی بزرگ(چون من عاشق مطالعه هستم و دوست دارم که توی گوشی کتاب بخونم)،دوربین عالی،و زیبایی خیره کننده داشته باشم،اگه بخوام صادقانه بگم،وقتی که بیرون از خونه میرم گوشیمو نمیبرم،چون خیلی داغون شده و روم نمیشه که درش بیارم ،چون طبق فوبیای نادری که دارم،حس میکنم کل مردم توی اتوبوس همه دارن نگاه گوشی خراب من میکنن!مخصوصا عقبی ها?

ابتدا به این فکر افتادم که چیزی را بفروشم که خودم مالکش باشم،اما هرچه گشتم چنین چیزی نیافتم؛دریافتم که خودم مالک خودم هستم،پس میتوانم کلیه ام را بفروشم(شوخی میکنم واقعا حقیقت نداره،فقط توی فکرم بوده) و با پولش یکی از آن گوشی های خوش رنگ و لعابی که قند در دلم آب میکند را بخرم و الباقیش را حتما یک سفرهیجان انگیز زیر آب (غواصی)بروم،چون این را هم بی نهایت دوست دارم?

ناگهان تصویری از جلوی دیدگانم عبور کرد و لبخند تا بناگوشم را در یک لحظه تارو مار کرد؛تصور لحظه ای که این واقعه را مادرو پدرم میفهمند،و وقایع موحش و ترسناک بعد از آن که مرا به یاد دوران گم شدنم در کودکی می اندازد،لحظات سخت و دلهره آوری که بیش از این که بیتاب پیدا شدن باشم،در تنگنا و خفقان وحشت آوری گیرکرده بودم که و به اتفاقات بعد از پیدا شدن فکر میکردم،و بعد از این که به 20 قدمی مقابل خانه میرسیدم،مادرم را میدیدم که با چهره ای درهم رفته،در چهار چوب در ایستاده بود،و درحالی که سعی میکرد بی سروصدا مرا به داخل بکشاند،با دندان مابین انگشت سبابه و شستش را میگزید؛در این لحظه به یاد شکنجه های زندان ابوغریب می افتادم...همین شد که فکر فروش کلیه را بطور کامل منتفی کردم.

شروع کردم به گشتن دنبال اگهی های کار،من تجربه ای در کار کردن نداشتم،به جز یک هفته که دم مغازه ی دایی ام ماندم سال 88، و 4هزارتومان بمن داد☺

چندتا اگهی پیدا کردم،اما هیچ کدام کارمند بدون تجربه نمیخواستند،تااین که دوستم گفت بیا تو فست فودی ما کار کن پیش مامانم،(عجیبه ولی مامانش توی فست فود کار میکرد??)

مامانش گفت باید3روز بدون حقوق، آزمایشی کار کنی و درانتها اگر از یادگیریت راضی بودم استخدام میشی

من در یک پیتزا فروشی مشغول کار شدم،از ساعت 8صبح تا 8بعداز ظهر،مکانی تقریبا ترسناک،کثیف،و بسیار تنگ و کوچک،طوری که وقتی میخواستیم از کنار هم رد شویم باید دیگری خود را به دیوار میچسباند.خدا شاهد و گواه است یکی از یخچال هایشان که خراب بود و کالباس ها را آنجا نگهداری میکردند،سوسک های ریز بسیاری داشت که به سهولت به عبور و مرور می پرداختتند.خدا را شکر که من از سوسک نمیترسم و گرنه درهمان لحظه قرارداد 3روزه ی کارمجانی ام فسق میشد?

ظرف میشستم،نظافت میکردم،سفارش هارا آماده میکردم،(البته باکمک صاحب کار)و غذا را سرو میکردم،همون روز اول بهم گفت که کل مغازه رو باید بشورم و خشک کنم

تاید و خشک کن و زمین شور را آوردم و شروع کردم!

چندبار لیز خوردم؛باهر بدبختی بود،شستنش تموم شد و شروع کردم به خشک کردن؛

همینطور که داشتم خشک میکردم و به دم در مغازه رسیده بودم،3تا از قوی ترین خبرنگارهای محله مرا شناسایی کرده وبا پچ پچ های رعب آوری از مقابل مغازه رد شدند.

سال 96بودو درست خاطرم نیست ولی الان که فکر میکنم انگار گوشی هایشان را هم بصورت نامحسوسی به سمت من گرفته و مدرک هم تهیه کردند?

بعداز آن روز خسته کننده،روز دومی که رفتم مغازه،مشتری ها خیلی زیاد بودند و سفارش زیاد،من هم خداوکلیلی دستپاچه شده بودم که از کجا شروع کنم،و درهمین لحظه بود که ناگهان ابر های روشن امیدم رو به نابودی نهاد و طوفانی سهمگین را درحال شکل گیری یافتم؛مادر دوستم کم کم شروع کرد به نشان دادن آن طرف شخصیت ترسناک و تناردیه مانندش،و به راستی در ان لحظه حس تجربه ی زندگی اسفناک کوزت را داشتم؛ او شروع به پرخاش کرد و چندین بار جلوی مشتری ها بمن توهین کرد،یک لحظه به سرم زد به بهانه ی دستشویی بیرون برم و از این دخمه فرار کنم

اما چاره ای نداشتم و ادب حکم میکرد که این کار را نکنم

روز سوم فرارسید و من با قیافه ای نه چندان مشتاق بیدارشدم و راه افتادم،راستش تمام راه دلم میخواست به سرکار نرسم و این خواب ترسناک تمام بشه،ولی از بخت نگونم،تمام این 3روز واقعیت داشت و بیدار بودم،آن روز تا ظهر مشتری خاصی نداشتیم،وهمین شد که تناردیه روی یک صندلی نشست و شروع کرد به توضیح دادن شرایط ادامه ی کارم،شبیه به اردوگاه های کار اجباری بود

: "ماهی 300تومان حقوقته،تعطیلی نداریم،جمعه ها میای اینجا رو کامل نظافت میکنی،روزی 3تومان هم بابت فلافل ناهارت ظهرا از حقوقت کم میشه"

تقریبا رنگ از رخسارم پرید و خودم را لبه ی پرتگاهی ترسناک میدیدم،با متنانت و کمال ادب پرسیدم:نمیشه جمعه ها تعطیل باشه؟

گوشه ابرویش راکمی بالا برد و با قیافه ای حق به جانب گفت:نه!جمعه ها وقت نظافته! بهداشت میاد نگاه میکنه و درهمین حال که توده ی بزرگ بدنش را از روی صندلی به سمت یخچال کالباس ها خم میکرد،با یک دستمال روغنی کثیف چندتا سوسک کوچک را درهم تنیده و له کرد و درحالی که یک چشمش بیرون مغازه را میپایید،گوش زد کرد که حواست باشه مشتری ها این سوسکارو نبینن،وگرن بهداشت اینجا رو تخته میکنه...

حجت را بر خود تمام کردم و باذهنی آشفته و چهره ای ک سعی در پنهان کردن این وضعیت داشت با نهایت ادب اظهار کردم:باشه خاله،من به مامانم میگم اگه گذاشت میام.

و تشکر کردم و ساعت 12ظهر برخلاف دوروز گذشته از مغازه بیرون زدم،و آن روز اولین و اخرین باری بود دنبال کار رفتم،پشت دستم را داغ کردم که دیگر هوس پولدار شدن این چنینی به سرم نزند!

الان 5سال از خریدن اولین گوشی ام میگذرد،همچنان دلم آن گوشی خاص رامیخواهد،و جدیدا دارم شکر گزاری و قانون جذب را بکار میبندم تا درنهایت به انچه دوست دارم برسم.

باید بگویم که بود و نبود کرونا روی زندگی من کمترین تاثیری نگذاشته و من مثل گذشته بیشتر وقتم را درخانه میگذرانم،با گوشی ام مطالعه میکنم و حتی میخواهم باهمین گوشی یک کتاب بنویسم و غرق دردنیای خیالی واژه ها

من،دوست خاصی ندارم،بنا به شخصیتم دلم دوستان زیادی نمیخواهد چون درونگرا هستم و عاشق کارهای منفرد و تک و تنها باخودم هستم،ممکن است انگشت اتهام به خودشیفتگی به سمتم بگیرید ولی در کمال تعجب بسیار دوست داشتنی هستم و همین امر موجب میشود که هرکجا میروم سریع اطرافم پر از ادم های مختلف شود؛من هم ک خدای ادب و نزاکت!نمیتوانم چیزی بگویم،و عملا نباید هم چیزی گفت!
این شد که دروان کرونا را دورانی بی نهایت لذت بخش و زیبا یافتم،کسی خانه ی کسی نمیرود(نویسنده درحالی ک دست هایش مشت شده به آسمان میپرد)
به مهمانی نمیرویم،به پارک نمیرویم(لبخند مرمروزی حاکی از رضایت بر لب)
راستش را بخواهید چندباری هم خودم را به کرونا زدم،تا مانع از پاسخ دهی های نیم ساعتی به تلفن های اقوام شوم(لبخند ریز موذیانه ای میزند)
و 90درصد مواقع درخانه هستیم،درهمین اثنا من دوست و رفیق جان جانی ام را کشف کردم?
گوشی تلفن همراه? ذکر شده که قبلا هزار ایراد از آن گرفته بودم،اینک به سان الماسی درخشان و گرانبها در چشمانم جلوه میکند،(درحالی که دو دستش را زیر چانه قرار داده و باحالتی رویایی به تلفن سحرآمیز نگاه میکند)??
اکنون دوست هستیم،به کنسرت میرویم
در باشگاه ژیمناستیک و کیک بوکسینگ ثبت نام کرده ایم
به سینما میرویم(+)
و حتی قرار است باهم شروع کنیم به نوشتن یک کتاب،شاید توانستم ان کتاب را چاپ کنم چیزهایی دلم میخواهد را بخرم،خدارا چه دیده ای؟!
به راستی ک مسحور فهم و درک و کم حرفی این دوست جدید شده ام!

راستی تایادم نرفته این راه هم اعلام کنم(لطفا دفتر افتخارات رابیاورید)ورزش کردن با گوشی درخانه،باعث شد در حالی که دیگر نمیتوانم به باشگاه بروم،عملا استاد را به خانه بیاورم،الان 180 را کامل باز میکنم،و کیک بوکسینگ را کامل فرا گرفته ام،و وزنم از 62 کیلوگرم به 52کیلوگرم رسیده(من عاشق ورزش ام)
+باتشکر از فیلم های ژانر ترسناک

نمیدونم وقتی کرونا تموم بشه،چطوری میخوام به دنیای جدید قبلی برگردم،راستش از این وضع خیلی خوشم میاد

?پایان