
همیشه فکر میکردم که در زمان قدیم، مردم سیاه و سفید بوده اند؛
این تجربه از مشاهده ی فیلم های کلاسیک برای من حاصل شد،وهنوز هم قادر به فهم رنگی بودن زندگی مردم گذشته نیستم.
همینطور که فکر میکردم، بیاد 13سال پیش افتادم؛ پدرم که از علاقه ی من به تکنولوژی مطلع بود،با ذوق و شوق و هیجان زیادی وارد اتاق شد و گفت:میدونی چه شده؟؟
من مشتاق و کنجکاو شدم و با علاقه پرسیدم: چی شده؟؟
گفت رفیقم یه گوشی جدید خریده که دکمه نداره!
دست که میزاری روی صفحش کار میکنه!!!
همچنان با ذوق و شوق وافری ادامه میداد:یه چیزی داره به اسم قلم
گوشیش لمسیه انننقدر باحاله !!باید ببینیش!
من لبخند ملیحی زدم و سعی کردم که این حالت متعجب را همچنان حفظ و حرف هایش را تصدیق کنم؛ باخودم فکر میکردم،حتما پدرم اشتباه دیده و فکر کرده،یا شاید دارد موضوعی کوچک را زیادی بزرگ میکند؛
اصلا باعقل جور درنمی آید که گوشی بدون دکمه کارکند!
البته من که آن موقع اصلا گوشی نداشتم،اما بخاطر علاقه ام شب ها و یا ظهر ها که والدین خواب بودند، به گوشی هایشان سرک کشی میکردم و با لذت وعلاقه سعی میکردم از این وسیله ی هیجان انگیز استفاده کنم،از شما چه پنهان،بعضی وقت ها هم یواشکی گوشی را میبردم توی کوچه،و طوری میگرفتمش دستم که برای همه قابل روئیت باشد،و بدانند که من هم گوشی دارم(ولی مجبور بودم خیلی سریع برگردم که گوشی را سرجایش بگذارم)
الان که چندین سال میگذرد،یک معذرت خواهی به پدرم بدهکارم،چون خبرش را غیرعاقلانه پنداشته و او را جدی نگرفتم!
در آن روز هرگز فکر نمیکردم که تکنولوژی از این سطح(گوشی های دکمه ای)فراتر برود!
اما امروز، شاهد خیلی از تخیلات واقعی شده هستم!
تلفن ها این روزها تقریبا یک ابزار همه کاره هستند،در این بین من چند ایده بر اساس روحیات کمال طلبم،برای تلفن های همراه درنظر دارم:
مثلا، که اگر با گوشی تلفن میشد یک فیلم را با ابعاد بسیار بزرگ روی دیوار پخش کرد،مثل پروژکتور،خیلی هیجان انگیز میشد!!!فکرش را بکنید!!!
چرا نباید این ایده را روی تلفن همراه پیاده کرد؟؟

و ایده بعدی شامل تلویزیون و تلفن همراه و یا هر ابزار پخش کننده ی رسانه ی تصویری میشود!
ما شاهد نمایشگر های چند بعدی هستیم،مثلا در سینمای چندبعدی که تقریبا همه تجربه کرده ایم،ابعاد مختلف: شامل بعدهای تصویری و یا حرکات صندلی،باد و ایجاد مورمور شبیه ساز حشرات و صدا میشود!
زمانی که برادران وارنر فیلم های صامت خود را ساختند،در تصور انتقال صدا،برای تماشاگران بودند،ولی درواقع کسی فکر نمیکرد که این ایده عملی باشد!

و حالا من این ایده ی جدید را در سر دارم؛
اگر بتوانیم ابزاری تهیه کنیم که فرمول شیمیایی بو ها را در محل ضبط تشخیص بدهد،وهنگام پخش و ارائه،آن فرمول ها را باز سازی و پخش کند ،چه میشود؟؟؟اگر بتوانیم بوی فیلم را به مخاطب برسانیم حقیقت تصویر و احساس یک فیلم چندبعدی تا چه حد گسترده میشود؟؟؟مثلا بوی تعفنی که از یک جسد در یک فیلم ترسناک چندبعدی پخش میشود،چقدر روی واقعی جلوه دادن و احساس حضور در صحنه ی فیلم میتواند موءثر باشد؟؟؟به نظر بعضی:چندش اور،و بعضی:هیجان انگیز است!
شما چطور فکر میکنید؟؟

ما در عصر خلق غیرممکن ها زندگی میکنیم
هرکمپانی که این ایده ها را برای اولین بار اجرایی کند،سهم بزرگی در جهش تکنولوژی خواهد داشت...