در این روزها بیش از هر احساسی ، حس تنهایی به سراغم میاد .اما دقیقا بعد اینکه فکر تغییر حسم به ذهنم اومد دست هایم به دنبال یک شیء آشنا میگرده تا منو از خودم بیرون بیاره و در دنیای آشنای غریبه ها به دنبال یه حس تازه بکشونه !اره گوشیمو پیدا کردم ! اول اکانت های شبکه های اجتماعی ، بعد پلی کردن یه موزیک و غرق شدن تو یک دنیای ذهنی پر از موجود آشنا و غریب . خودمو ساعت ها بهش میسپرم و اون هم دمشگرم هیچ وقت نا امیدم نکرده و همیشه موضوع های جالبو جدید واسم داره ... . به خودم که میام خیلی وقته گذشته و میبینم دارم به دنیای جدید فکر میکنم ، دنیایی که نمیشه ازش به سادگی حرف زد ، جهانی که همه از هم خیلی دورند و چه نزدیک اگر بخواهند و چه خوب که می شود اینچنین به همه جا رفت ،از کنار هر کس رد شد و همه را دید و شناخت و از هر اتفاقی با خبر بود .اما این روزها سخت با حس تنهایی عجینم چرا که فاصله ها را میبینم و پر از اندیشه ی چاره ی این درد مشترکم ، و فقط تو را می یابم گوشی هوشمندم که از این فاصله ها کم کنی و پیام دوستی مرا بفرستی به کسانی که چون من به چاره ی این دوری ها می اندیشند .
