شعری از سمانه کهربائیان

نخست شور جوانی کبوتر از من ساخت

گلو برید و سپس بالش پر از من ساخت

چو مادیان خرامان دشت ها بودم

که بار بردن بسیار استر از من ساخت

بسیط زبر زمین فلس بر تنم رویاند

غریب جانوری شوم و منکر از من ساخت

زمان مجسمه سازی لجوج و ماهر بود

به ضربه های قلم غول مرمر از من ساخت

نمی‌شناسم و خود را غریبه می‌یابم

تراش تیشه ی غم شخص دیگر از من ساخت

جهان یگانگی ام را به ابتذال کشید

هزار نسخه ی با هم برابر از من ساخت

مذاب کرد مرا وانگهی به قالب ریخت

نمونه های زمخت و یغرتر از من ساخت

هنوز هسته ی داغم مذاب و سوزان است

سمانه بودم و آتش سمندر از من ساخت

سمانه کهربائیان (@skahrobaeian)