تقصیر اون نیست، تقصیر منم نیست. اون نمیفهمه من چی میگم، منم نمیتونم مثل ۱۵سال قبلترم فکر کنم.
چند سال پیش بهش گفتم ببین پول مهم نیست، پول درمیاد، من درمیارم، ولی خوشحالی به این چیزا نیست. مهم اینه که باهم این تجربیات رو بگذرونیم.
اما اون از «باهم» تعریف درستی نداشت، حداقل من تعریفش رو نفهمیدم. خوب من دوست داشتم بفهمه من جدا خسته برمیگردم خونه، برا خستگیم ارزش قائل بشه؛ بدونه بابام پول داره، پول بابام از من جداست، من خسیس نیستم، فقط دستم تنگه.
نه که بگم خرج زیاد میکرد. نه! ولی دلش به همونی که داشتیم خوش نبود. چیز کمی هم نداشتیم، ولی دلش خوش نبود و مدام ناخوش احوالی میکرد. فکر میکرد همه چیز تا آخرش همین طوری میمونه. زندگی خودش رو تو بیست و اندی سالگی با زندگی اطرافیان سی و اندی ساله قیاس میکرد.
یه مدت خونمون رو اجاره دادیم و رفتیم یه جا اجاره کردیم. یه رویا ساختیم با هم که قرار شد تستش کنیم. ولی اون در کمتر از چند روز پشیمون شد و من رو متهم کرد گولش زدم. دوسالی که تو اون خونه بودیم کاملا روانیم کرد.
بهش گفتم ببین عزیزم، اون همراهیای که میگن، این نیستها! میگفت مگه من چه خرجیکردم؟ مگه گفتم من و ببر سفر؟ گفتم تو میدونی که من آینده دارم، وقتی به پول رسیدیم، دیگه اسمش «رسیدیم» نمیشهها، «رسیدم» میشه! زهر هم کنی این دوره میگذره، زهر هم نکنی میگذره!
زهر کرد و گذشت. حالا رسیدم به بیشتر اون چیزها. اما کنارش خوشحال نیستم. نکه کینهای باشم، نه، درد اینه که حالا هم برا چیزایی که بعدا میرسم بهش، پا میکوبه زمین!
بچهها که به دنیا اومدن، چه قدر از خستگی، بیتابی میکرد، از این که نمیتونه ادامه تحصیل بده، از این که نمیتونه جوونی کنه. خستگی قابل درکه، ولی تو که کار رو میکنی چرا زهرمار میکنی و کار میکنی؟ گفتمش ماکه نمیخواستیم، حالا که خدا داده! عوضش ۶-۷ سال دیگه بچههاتم از آب و گل درومدند تو هم هنوز سی سالت نشده، فراغت کامل پیدا میکنی. خیالت هم راحته که دیگه اگه رفتی تحصیل یا کار، حاملگی و بچه کوچبک برنامتو منقطع نمیکنه. گفتم وقتی بشه ۳۵ سالت، دوتا دخترا رفیقاتن و بیش از همه تو کیف میکنی.
زهر کرد و گذشت. حالا هنوز سی سالش نیست و ارشدش رو گرفته و بچهها در آستانهی مدرسه اند و عاشقشونه.
خودم زیرپاش نشستم که برو کنکور ارشد بده. علت هم داشت. علتش هم این بود که احساس میکرد از خواهرای دیگهاش کم هوش تره و این شده بود براش عقده. عقده رو هم سر من خالی میکرد! وقتی رفت و ارشدش رو گرفت و به خودش ثابت کرد چیزی از اونا کم نداره، عقدهاش از بین رفت.
اولی که ازدواج کرده بودیم، من رو مدتهای مدید به صلابه کشید که چرا باید پروفایل فیسبوک داشته باشی؟ هرچی جز زدم که این چیزا عادیه، چون تو خونوادشون مرسوم نبود، به خرجش نرفت. تا چند وقت بعد که اینستاگرام و تلگرام و همه چیز اومد و دید انگار واقعا عادیه.
خلاصه زندگی ما یک دنیا چیز داره که اون براش پا میکوبه زمین و چندسال بعد بهش میرسیم. و تنها ایرادش اینه که مستمرا ناشادیم.
این که من نمیتونم از کارم، از ارتباطاتم با دوستام و هرچیز دیگه باهاش گپ بزنم، و اغلب حرفها به سوء تفاهم و دعوا ختم میشه،جای خودش.
حالا تقصیر اونه؟ قطعا نه. یقینا تقصیر منه. ما با هم ۷ سال اختلاف سن داشتیم. من هم ذاتا و هم به خاطر محیطی که درش بزرگ شدم، سلایقم و علایقم ده سالی از خودم بزرگ تر میزنه. این رو موقع ازدواج میدونستم. پدرم، پدرش، و خودش معتقد بودند این اختلاف سن تقریبا ایدهآل ازدواجه و نگرانی من بیمورده. و من اشتباه کردم که به فهم خودم از خودم اعتماد نکردم.
اون بیگناهه، فقط ۱۵ سال اختلاف سن فکری داریم. و من هم خیلی سختمه که مثل ۱۵سال پیشم فکرکنم!