مردها با همه ی رفقای بامعرفت و همسر بساز و بچه ی به راه و برادر پشت و پناه که دارند یا ندارند، ته ته تهش که نگاه کنی، آخر آخر آخرش که همه چیز ته نشین می شود، تنهای تنها هستند.
چون به جای حرفی و کاری که دوست دارند، آن می گویند و آن می کنند که مصلحت و منافع در آن است، گاهی مصلحت و منافع خودشان و گاهی طرف مقابل! خود خودشان در هزارتوی مصلحت اندیشی ها و منفعت طلبی ها و تظاهرها و خودسانسوری ها، یک گوشه می نشیند و گم می شود.
