چند روز پیش به خاطر مشغله کاری در طول روز نتونستم و فراموش می کردم که نام خدا رو در دلم تکرار کنم.چند بار در طول روز و در شب، حس بدی داشتم که امروز غافل بودم از همین یه کار کوچیک و ساده.یه جور ناراحتی خاص، شبیه حسرت یا عذاب وجدان
نه اون فراموش کردن عمدی بود و نه اون حس، تلقین.اما واسم جالب بود و شیرین که حس می کردم روزم رو از دست دادم و کاش بیشتر به یادم خدا می بودم.
همین باعث شد که دعای آخر شبم در همین مورد باشه.هم شکر بابت این حس و هم دعا برای اینکه تمام لحظاتم اونچنان غرق خدا بشه که اگر هر لحظه به یادش نباشم حسرت بخورم…