خیلی وقتا منتظریم و نیازمند یه الهام، یه نشونه یا پیامی از خدا که راهو بهمون نشون بده و ما رو از سردرگمی نجات بده.اما این وقتا هر چقدر هم که صبر کنی و چشم و گوشت رو تیز کنی که سیگنال ها رو بگیری باز خبری نمیشه!
نه الهامی هست نه نشونه ای و نه پیامی…
نمی دونم چرا اینطور میشه چون برای هر آدمی یه چرای خاص و یه جواب خاص وجود داره.اما میشه گفت که وقتی از دریافت الهام الهی ناامید میشیم معمولا دو واکنش نشون میدیم: یا به همه چیز شک می کنیم و میگیم خدایی نیست و خدا با ما کاری نداره و یا خودمون راهی رو انتخاب می کنیم…
بارها در این وضعیت بودم و عمدتا دلسرد و ناراحت شدم که چرا وقتی عاجزانه از خدا کمک می خواستم که کمکم کنه تا بتونم بیشتر خودمو بهش نزدیک کنم هیچ وقت کمکی نکرد.نه سر نخی بهم نشون داد نه کسی رو وارد زندگیم کرد که به من در مسیر خدایی شدن کمک کنه و نه مسیری رو واسم مشخص کرد…
اکثر وقتا ناامید میشدم از خدا و همین باعث میشد برگردم به پله اول و باز درگیر مسائل کاری و مالی و … بشم تا دوباره در وضعیتی مشابه قرار بگیرم!
شاید الان یکی دو هفته بیشتره که دوباره منتظر بودم خدا بهم جواب بده و بگه باید چیکار کنم که بیشتر بتونم خودم رو وقفش کنم و بهش نزدیک بشم و … اما مثل همیشه جوابی در کار نبود!
اما این بار سعی کردم واکنش دوم رو داشته باشم! اینکه به جای دلسرد شدن از خدا، راهی رو انتخاب کنم که فکر می کنم برای هدف آفرینش من مناسبترین گزینه است و می تونه جواب زندگی من باشه.اینکه به خدا و خودم بگم با فهم و درک امروزم این هدف و مسیر رو انتخاب می کنم و توکل کنم به خدا که در طول مسیر کمکم کنه و در راه درست قرارم بده
ما آدمایی عادی هستیم و در حد خودمون روحمون از خدا و نور فاصله گرفته و این یعنی حتی اگر نوری به سمتون بیاد هم نمی تونیم ببینیمش.ما هنوز آماده دریافت و پذیرش پیام خدا نیستیم و هنوز به خودمون و زندگی و خدا ثابت نکردیم مرد عمل هستیم یا نه!
باید یاد بگیریم تسلیم باشیم و بپذیریم آنچه برای ما اتفاق میوفته، حتی لحظاتی که اتفاقی نمیوفته رو هم بپذیریم و قبول کنیم که زندگیمون رو دست خدا سپردیم و وقتی هیچ درکی از حکمت خدا، از زندگی و تمام افکار و ابهامات و سوالاتی که در ذهنمون هست نداریم فقط به لایق رسیدن به خدا شدن فکر کنیم و روی سه حرف «خدا» تمرکز کنیم و بس.
دو عبارتی که بارها شنیدیم اینه که «هر چه پیش آید خوش آید» و «هر آنچه از دوست رسد نیکوست» باید آویزه گوشمون باشه.الان که اول راه هستیم باید با هر زور و روشی سعی کنیم به خودمون بقبولونیم که هر آنچه رسد از اوست و پس نیکوست.
شاید برای ما که تازه اول راه هستیم «تسلیم شدن» می تونه همین باشه…