این سومین مطلبیه که می نویسم اما هنوز نمی دونم مخاطب نوشته هام کیه.شما؟خودم؟ یا خدا؟
و نمیدونم دقیقا چرا دارم می نویسم! فقط دلم می خواست بنویسم تا یه جور ذهنم بیشتر درگیر خدا بشه.نوشتن به فکر کردن درباره چیزی که قراره بنویسی نیاز داره و نیاز این روزهای من هم درگیر شدن هر چه بیشتر با خدا بود….
نیاز داشتم بیشتر از همیشه در روز به خدا فکر کنم.با خدا صحبت کنم و هر بار بتونم حتی چند میلی متر خودم رو بهش نزدیکتر حس کنم.برای دل دادن به هر چیزی و هر کسی باید خوب بشناسیش و وقت زیادی با اون بگذرونی تا مهرش به دلت بشینه.منم سالهاست خلا عشق خدا رو در وجودم حس می کردم و به همین خاطر شروع کردم به نوشتن درباره خدا تا شاید هر لحظه زندگیم با یاد خدا بگذره…
داخل کتابای عرفانی نوشته وقتی نام خدا رو بارها و بارها و هر لحظه تکرار کنی به تدریج اون نام در وجودت محو میشه و اصطلاحا تو و نام خدا یکی میشین.
چه سعادتی بهتر از این که صفات خدا رو با جون و دل لمس کنم و اگر بخشندگی خدا رو صدا می زنم در زندگی خودم و در قبال تمام آدمها و حیوانات و مخلوقات خدا بخشندگی کنم.اگر خدای حکیم رو صدا می زنم در هر لحظه و هر تصمیم و هر اتفاقی حکمت خدا رو ببینم و بپذیرم و تن بدم به خواسته خدا.اگر …
برای ما آدمای معمولی و دنیایی، خدا یه اسم، حس یا تصویر قشنگ و رویایی پشت ویترینه.ما در بهترین حالت فقط تصمیم می گیریم که فاصلمون رو با او ویترین – که چیزی جز موانع خودساخته درونی ما نیست – کمتر کنیم تا شاید، شاید خدا رو واضح تر ببینیم و به همون دل خوش کنیم.
خوبه که به جای نادیده گرفتن این ویترین – که به وسعت تمام عالمه – سعی کنیم به چیزی جز خدایی که شاید امروز از ما دوره و فردا نزدیکتر، دل ندیم. چرا که اگه به هر طرف سر بچرخونیم ویترینی از دل مشغولی های قشنگ این دنیا وجود داره که هر کدومش به تنهایی می تونه تمام وجود ما رو به خودش جذب کنه!
به قول یه نویسنده عارف، هنر اینه که عشق رو آزادانه انتخاب کنیم نه تحمیلی. هنر اینه که از کل این دنیای مخلوق خدا، خود خالق رو انتخاب کنیم و آنچنان پاک بشیم که بتونیم عشق الهی رو لمس کنیم.
باید بپذیریم که وجود الان ما اینقدر خرده شیشه و غبار داره که ممکنه به وجود این عشق الهی هم شک کنیم! بذر یک گل رو باید در خاک مناسبش کاشت نه خاک بیابونی پر از شن و سنگ.اول باید خاک وجودمون رو برای بذر عشق الهی آماده کنیم و بعد منتظر تابش نور خدا و بارش رحمت خدا باشیم تا گل این عشق، شکوفه بزنه…