ویرگول
ورودثبت نام
از خود تا خدا
از خود تا خداتمام انسانها باید دل در گرو صلح و عشق الهی داده و به یگانه سرنوشت رسیدن به خالق تسلیم بشن
از خود تا خدا
از خود تا خدا
خواندن ۴ دقیقه·۷ سال پیش

۲ – دو راهی سرنوشت

شاید ایمان داشتن یعنی دل دادن به معشوقی که چیزی ازش نمیدونی!‌نه دیدیش نه درست میشناسیش فقط می دونی که هست, حتی با اینکه نمی تونی بودنش رو ثابت کنی!

وقتی هم که صداش می کنی و باهاش حرف می زنی، وقتی ازش کمک می خوای جوابی نمی گیری اما باز ناامید نمیشی چون می دونی که هست، برای تو هست…

شاید به همین خاطره که آدما کمتر خودشون رو وقف خدا می کنن.چون این دنیای نقد رو ول نمی کنن که بچسبن به اون دنیای نسیه! حتی ممکنه ناخودآگاه اینقدر جذب یا مشغول این دنیا بشن که یادشون بره خدایی هم هست…

من هم سالها همینطور بودم.سالها درگیر تلاش و جنگیدن برای ساختن دنیام.برای پیشرفت در شغلم و کسب پول زیاد اما با یه تفاوت مهم! از بچگی به طور هم زمان هم گرایش مادی و هم گرایشات معنوی در وجودم بود و چون آدم کمال گرایی بودم و هستم به پول کم یا معنویت کم راضی نمی شدم!
واسه همین زندگی بهم سخت میگذشت چون نه می تونستم به راحتی به پول زیاد برسم نه به رشد معنوی زیاد.

با اینکه گرایش مادی داشتم اما هیچ وقت پول هدف اصلی زندگیم نبود.عاشق ماشین و خونه لوکس و زندگی لاکچری نبودم و پول رو برای این می خواستم که بتونم بدون دغدغه های مالی بتونم به مرحله بعدی و اصلی زندگی یعنی معنویت و خدا بپردازم.زندگی توی یه ویلای معمولی جنگلی تو شمال و … آزادی مالی برای کمک به مردم و …

اما مساله اینجاست که به جز طولانی بودن مسیر رسیدن به اون رفاه مالی، بحث از دست دادن زمان هم بود…

به ۳۰ سالگی رسیدم.به روزهایی که بیشتر از همیشه برای شغلم تلاش می کردم و با اینکه آدم خودشیفته ای نبودم اما مطمئن بودم در این تخصصی که یاد گرفتم از خیلی رقبای کاریم یه سر و گردن بالاترم.اما پس چرا هر چی تلاش می کردم کارم نمی گرفت و فقط تحلیل می رفتم؟

شاید به اون خاطر که خدا می خواست به این درک برسم که نمیشه هم زمان هر دو هدف مادی و معنویم رو داشته باشم.شاید زمان لازم بود تا به آینده کاری خودم نگاه کنم ببینم چیز جذابی برای من نداره.شاید زمان نیاز داشتم تا یاد بگیرم ایمان داشتن یعنی دلو سپردن به دریای خدا و پارو زدن تا هر جایی که خدا ما رو با خودش ببره…

نمی تونم ادعا کنم از کار خدا سر در اوردم یا اینکه الان ایمان خدا در دلم شکل گرفته ولی می تونم بگم الان مثل کودکی هستم که از مدرسه رفتن گریزون بود و نمی خواست با واقعیت «بزرگ شدن» و ورود به مرحله بعدی زندگی کنار بیاد اما در نهایت می پذیره که باید وارد این مرحله جدید از زندگیش بشه.

من هم که تا امروز سعی می کردم خودم مسیر زندگیمو بسازم پذیرفتم که اجازه بدم خدا مسیر رو بهم نشون بده و من هم در همون مسیر راه برم و تلاش کنم.پذیرفتم اگر واقعا خدا رو در دلم کم دارم باید سهم بیشتری از زندگیم رو واسش کنار بذارم و بیشتر از قبل درگیرش بشم.

من هم پذیرفتم داستان ضرب المثل امریکایی رو در باید در زندگیم پیاده کنم.ضرب المثلی هست که میگه اگر به شما یک تبر بدن و بگن یک ساعت وقت داری تا درختهای جنگل رو قطع کنی و به ازای هر درختی که قطع کردی ۱۰۰۰ دلار بهت میدیم وقتی یک ساعتم شروع میشم شتابزده سراغ ضربه زدن به درختها نرم(۳۰ سال اینطوری تلاش می کردم) بلکه ۴۰ دقیقه از ۶۰ دقیقه ام رو صرف تیز کردن تبرم کنم تا با هر ضربه تبر، یک درخت(هدف) رو بندازم…

الان نیاز دارم تبرم رو در زندگی تیز کنم و بعدش وارد کارزار زندگی بشم.باید ویرانه ای که در این ۳۰ سال در وجودم ساخته شده رو بکوبم و بنایی خدایی بسازم تا در نهایت خیر الهی این ایمان هم به خودم برسه و هم بتونم به دست بقیه آدمها برسونمش؛ در این راه فقط باید سعی کنم به خدا اعتماد کنم و معشوق ناشناخته ام رو به دلم راه بدم و سعی کنم به حکمتش ایمان بیارم…

خداسرنوشت
۶
۰
از خود تا خدا
از خود تا خدا
تمام انسانها باید دل در گرو صلح و عشق الهی داده و به یگانه سرنوشت رسیدن به خالق تسلیم بشن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید