
همیشه سخت ترین مرحله هر کاری, شروع اونه.شروع یعنی تغییر رویه ای که بهش عادت کرده بودی و ورود به فضایی که هنوز تصوری ازش نداری.وقتی دقیقا ندونی چی در انتظارته و همه چیز رو مبهم ببینی خود به خود اون کار در نگاهت سخت تر میشه…
این نوشته هم شروع دنیای متفاوتی برای منه.من سالهاست که می نویسم اما این نوشته های خدایی با همشون فرق می کنه.
نوشته های خدایی یعنی نوشته هایی که از دلم باشه.اما دلی که به هزار چیز مشغوله چطور از خدا بنویسه؟
هنوز روزهای دبستانم رو یادمه که چیزی منو به مسجد می کشوند.چیزی در درونم اجازه نمیداد که مثل بقیه بچه های معمولی باشم.همیشه درونم غوغای ناشناخته ای بود و همیشه بی دلیل به سمت خدا میومدم و بی دلیل ازش دور میشدم
دبستان, راهنمایی, دبیرستان, دانشگاه و حتی سالهای بعد از دانشگاه هم به همین شکل گذشت.هر چی بزرگتر شدم گرایش معنوی و عرفانی ام بیشتر و قوی تر می شد اما به موازاتش, بقیه گرایشاتم هم قدرت می گرفتن…
در تمام این سالها جنگ ناخواسته ای در من شکل گرفته بود.جنگی بی حاصل که تنها تلفاتش خودم بودم.جنگ بین خدا و پول و شهوت و …
روزگاری عارف وار زندگی می کردم و روزهایی هم …!
شاید شدیدترین کشمکش های درونی من بین دو عطش متفاوت, در چند سال اخیر بود.زمانی که شبانه روزی برای کسب موفقیت در شغلم تلاش می کردم و از طرفی هر چه بیشتر تلاش می کردم نه تنها به موفقیت نمی رسیدم بلکه درونم متلاطم تر میشد…
همیشه هر کاری میکردم که به خدا نزدیک شم منتظر جوابش بودم.مثل اون روزی که در اوج بی پولی و بی کاری بچه گربه مریضی سر راهم قرار گرفت و می دونستم امتحان خدا بود اما بعد از پرداخت هزینه های درمانی و در نهایت تلف شدنش, منتظر بودم خدا به شکلی به من بگه که نیت و فداکاری ام رو دیده.اما مثل همیشه جوابی نیومد و من هم سرخورده تر از همیشه…
۳۰ سال طول کشید تا یاد بگیرم وقتی برای معشوق کاری انجام میدیم منتظر جواب و تشکر نمی مونیم.برای دل خودمون انجام میدیم حتی اگر معشوق متوجه تلاش ما نباشه.عشق یعنی تلاش بی وقفه و بی منت.عشق یعنی برای هر تصمیمت به خوشی و رضایت معشوقت اولویت میدی و هرچه بیشتر خودت رو در معشوق غرق کنی بیشتر از همیشه عاشقی واقعی خواهی شد…
با اینکه سالهاست به دنبال خدا می گردم اما امروز برای اولین باره که واقعا به دنبال خدا می گردم.امروز اولین شروع من در اینه که جنگیدن با زندگی و تلاش برای به کنترل گرفتن افسار زندگی رو کنار بذارم و خودم رو مثل پری در باد به دست خدا بسپارم…
اما هنوز می ترسم از آینده ای که هیچ تصوری ازش ندارم.می ترسم که دوباره سرخوردگیهای گذشته ام تکرار بشه و می ترسم کم بیارم چون فقط در حد یک اصل تئوری پذیرفتم که باید کارها رو به خدا بسپارم و منتظر هدایتش باشم.این یعنی ایمان به معشوق اما من کجا و ایمان کجا…
فقط دلم به امید خوشه.به اینکه خدا دست من رو هم بگیره و هدایتم کنه و از این روزهای سخت نجاتم بده.به اینکه بعد از ۳۰ سال افسردگی, بی قراری و تنش, بذر آرامش حقیقی رو در دلم بکاره و شادی عشق خودش رو به من ببخشه.امید دارم که رویای تمام این سالهای من روزی به حقیقت برسه و لایق عشق الهی باشم, عشقی که بارها در کتابهای مختلف خوندم رو این بار در وجودم حس کنم…
سالها به دنبال پر کردن یک جای خالی و یک خلا در وجودم بودم.هیچ چیز اون جای خالی رو پر نمی کرد و به همین خاطر بی قراری و افسردگی همراه همیشگی من بود.۳۰ سال طول کشید تا بپذیرم اون جای خالی خداست و باید یک بار برای همیشه از همه چیز دست بکشم و خودم رو بسپارم به حکمتش تا خلا وجودم رو با ایمان راستین خودش التیام بده…
به امید اون روز.