باران میبارد و چشمهانم خیره به منظرهی روبهرویش است، گوشهایم شنوای نوازشهای دلربای باد و زبانم گو قصد تلنگر بر اشکهایم را دارد که بی وقفه و شر- شر مانند آب چشمهگان جاریست، هنجرهام از فریادهای بلند و پی در پیام خراشی بزرگ بر خود میخرد و آن را با جان و مال پوشش میدهد، زبانم از طمع شوری بر چهرهاش آسوده است که این بار هم اشکهایم به سوی او هجوم آوردهاند، لبهایم از سردی هوا یخ بسته و رو به تاریکی میروند!
دریای خروشان اشکهایم رو به خشکیست و همچنان سعی بر بارش بیش و بیشتری دارد، هوا چو ابری شود، چشمهگانم نیز به جوشش افتند و با ابرهای بیشمار جهان تاریکم، رقابتی دردناک و دلبخش پدید آورند!
با این همه باز هم نیستی و برنمیگردی!
«من خیلی وقته با توهم برگشتنت زندگی میکنم ز.ص»