
ستارهی فیلم بشدت در نقش "وینسِنت ونگوک" غرق شده.
وقتی به چهرهی او مینگریم، یک ونگوکِ عاجز، ونگوک خوشحال، ونگوک خشمگین و مضطرب از رفتن دوستش " پُل گوگِن" را در مییابیم، با بازی بینظیر " ویلم دافو".
ونگوک خود را در طبیعت مییابد،وقتی ابتدای فیلم با جوراب پاره و کفشهای بشدت کهنه و زهوار در رفته شروع میشود، درمییابیم که او در کائنات دنبالِ چیز دیگریست؛ اَبَدیت.
بله، آینده و آیندگانی که هنوز پا به عرصه وجود نگذاشتهاند ولی قرار بر این است که در جستجوی او باشند، افرادی که مسافت زیادی را طی کرده و در "موزه ونگوک" در آمستردام ساعتها به آثار ونگوک نگاه کرده و در جستجوی او هستند؛

همان آثاری که زمانی در گذشتهی دور کشیش در کنار وینسنت در آسایشگاه مینشیند و او را با تعجب نگاه میکند و میپرسد: "تو به این میگی نقاشی!؟"
ظرافت کارهای ونگوک و خاص بودن آثار او و نیز همچنان 'شبپُرستاره' ، بیانگر یک چیز است، دیوانگی؛
بله، دیوانگی در نقاشی، که خود وینسنت بارها گفته: " بعضیها میگن من دیوانم، ولی میدونی! ذرهای دیوانگی، بهترین هنره!!"
وینسنت بیماری را درمان میدانست، نه در مان جسمی، بلکه درمان روحی، به قول 'یوستین گاردِر' در کتاب 'مرد داستانفروش': " زندگی خیلی کوتاه است!" ، این روح است که بر کائنات تسلط دارد، روحی پر از درد و اندوه که فرشتهها را در کنار خود دارد. کلید ورود به کائنات میدانست.
ارتباط ماورایی در طبیعت و باید چشم جهانبین بازی داشت تا این لغات را دریافت و درک کرد!
جملههای وینسنت که خود را تبعیدی و زائر بر روی زمین میدید، او میدانست که خدا نقاشی کردن را به او هدیه داده و در آن بهترین خود بود و قدردان خداوند و عاشق و وارسته در آن و همین نقطهی عطف او بود.
همهی ما نقطهی عطفی داریم که باید بیابیم؛ باید فکر کرد، در طبیعت گم شد و در پی خود بود.
راه گریز از پوچی در همین است!

این فیلم به شدت تاثیرگذار بود، مخصوصا آخرین سکانس او و حضورِ تمام شدهی پُر شور وینسنت ونگوک در تابوتی ناچیز، در میان نقاشیهایی که حال مردم در نبود او، در حال قلع و قمع کردن آنها هستند، مردم ناسپاسی که زمانی خواستار رفتن همیشگی ونگوک از روستایشان بودند، حالا در حال بردن آثار زیبای وینسنت خوابیده در تابوت هستند؛ درد و افسوس تمامِ جان را فرا میگیرد!