باران آرام شروع کرده بود. قطرهها مثل صدای پیانو روی شیشه مینشستند و در سکوت اتاق میپیچیدند. همهچیز بوی خیس گرفته بود؛ بوی خاک نمخورده، بوی بارانی که انگار از دل غمهای قدیمی آسمان میریخت. من نشسته بودم پشت پنجره، روی همان صندلی چوبی قدیمی که صدای ترک خوردنش مثل آهی کوتاه به گوش میرسید.
ساعت دیواری درست بالای سرم بود، عقربهها کش میآمدند، کند و بیحوصله. از دوازده گذشته بود. همهی خانه خاموش، همهی خیابان ساکت. تنها نور، از چراغ زرد انتهای کوچه میآمد؛ نوری که میان باران میلرزید، درست مثل من.
روی میز کوچک کنار دستم، لیوان نیمهخالی چای جا خوش کرده بود. بخار نداشت، گرمایش هم رفته بود، مثل همهچیزهای دیگر. از صبح هزار بار برداشته بودمش، هزار بار دوباره گذاشته بودم. مزهاش نه تلخ بود نه شیرین، فقط بیمعنا.
چشمم به دیوار افتاد، همان دیواری که عکسهای او زمانی رویش بودند. حالا جایشان فقط چند میخ زنگزده مانده بود. عجیب بود که حتی جای خالی قابها هم درد میآورد. انگار نبودن، خودش یک حضور سنگین داشت.
یادم آمد اولین باری که او وارد همین اتاق شد. باران میبارید، درست مثل حالا. خیس بود و با خندهای نصفه گفت: «بارون همیشه منو میاره سمت تو.» آن جمله در ذهنم حک شد. حالا باران باز آمده بود، اما او نه.
دستم بیاختیار در جیبم رفت. کاغذی مچاله بیرون کشیدم. همان نامهای که هرگز کامل نشد. رویش با خطی لرزان نوشته بودم: «کاش میماندی…» فقط همین. سه کلمه، اما هر بار که نگاهشان میکردم انگار هزار بار قلبم شکسته میشد.
صدای رعد از دور آمد. پردهها لرزیدند. همهچیز انگار میخواست یادم بیاورد که هنوز زندهام، اما بدون او. بلند شدم. پاهایم سنگین بودند، اما به سمت کتابخانه رفتم. انگشت کشیدم روی جلد کتابهایی که زمانی با هم خوانده بودیم. بعضیهایشان هنوز بوی دستهایش را داشتند، یا شاید من اینطور خیال میکردم.
نفسم گرفت. برگشتم سمت میز. کاغذ را روی شعلهی شمع گرفتم. آتش اولش کوچک بود، بعد بالا کشید، کلمات را بلعید. دیدم چطور «کاش میماندی…» پیچید و سوخت و به خاکستر تبدیل شد.
اشک توی چشمهایم جمع شد، اما نریخت. عجیب بود، سبک شدم. نه اینکه غمها تمام شوند، نه… اما فهمیدم نبودن او دیگر قرار نیست زخمی تازه باشد؛ قرار است بخشی از من بماند، درست مثل نیمهشب. تاریک، سنگین، اما گذرا.
باران تندتر شد. پنجره را باز کردم. نسیم خنک زد به صورتم، قطرهها نشستند روی دستهایم. برای اولینبار بعد از مدتها لبخندی کمرنگ آمد روی لبم. نه از شادی، از آرامشی تازه؛ از اینکه پذیرفته بودم.

سرم را به قاب سرد پنجره تکیه دادم. چشمانم را بستم. در دل تاریکی گفتم: «اگر روزی برگردی، من اینجا هستم. و اگر نه… من یاد گرفتم ادامه بدهم.»
باران همچنان میبارید. شهر خوابیده بود. و من، میان تمام نبودنها، جرات
کردم به فردا فکر کنم.