نیمهشب برای من مثل آینهای سیاه است؛ آینهای که نه تصویر چهرهام را نشان میدهد، نه نور ستارهها را، فقط غمها را بازتاب میکند. همین ساعت است که نبودنها، مثل موجی خفه، از دل تاریکی بیرون میآیند و روی قلبم مینشینند.
سکوت نیمهشب ترسناک نیست، اما سنگین است. آنقدر سنگین که انگار روی سینهام وزنهای گذاشتهاند. همهچیز یادم میآید؛ تمام خندههایی که دیگر تکرار نمیشوند، تمام دستهایی که دیگر در دسترسم نیستند، تمام صداهایی که در خلأ محو شدهاند. شب با بیرحمی خاصی این همه را جلوی چشمم میگذارد.
در روز، نبودنها میان شلوغی آدمها گم میشوند، اما نیمهشب همهی آنها را مثل مهمانهای ناخوانده دور من جمع میکند. دلتنگی، اسمها را صدا میزند، خاطرهها را زنده میکند و قلبم را در میان گذشتهای که دیگر دسترسپذیر نیست، رها میسازد.
نیمهشب برای من گاهی مثل باری از حرفهای نگفته است. چیزهایی که هیچوقت جرات گفتنشان را نداشتم، درست در این ساعت گلوی مرا میفشارند. دلم میخواهد با کسی در میان بگذارم، اما سکوت شب جوابم را میدهد: «هیچکس اینجا نیست جز تو و غمهایت.»
شاید همین است که نیمهشب بوی نبودن میدهد؛ نبودن آدمهایی که دیگر برنمیگردند، نبودن فرصتهایی که از دست رفتهاند، نبودن آرامشی که جایش را بیخوابیهای کشدار گرفته است.
اما با همهی این تلخی، نیمهشب یک حقیقت را هم یادم میدهد: اینکه هنوز زندهام، هنوز حس میکنم، هنوز قلبم توان گریه کردن دارد. و شاید همین یعنی هنوز امیدی هست، حتی اگر در تاریکترین ساعت شب پنهان شده باشد.
اما در حقیقت من مرده ای با چشمانی باز هستم
---