خوش بینی

شخصيت درونی من به گونه‌ای ست كه
اگر محكوم به مرگ هم بشوم،
همچنان آرامش خود را حفظ خواهم كرد
و حتی ممكن است شب قبل از اعدام
شروع به آموختن زبان چينی كنم،
تا در دام احساساتِ مبتذل و عوامانه ی خوشبينی و بدبینی نيفتم.
شخصيت درونی من اين دو احساس را باهم ادغام كرده
و از آنها فراتر می‌رود:
من يك انسان بدبين هستم بخاطر آگاهی‌ام،
اما خوشبينم بخاطر اراده‌ام...

من اینگونه فکر می کنم که شاید بهشت همان جهنم خودمان باشد با کمی آب نبات یا برق نگاه کودک از دیدن عروسک هایش یا مربا های شیرین مادربزرگ...اصلا جهنم با اینها کیفی دیگر دارد...خب چه عیبی دارد به زندگی اینگونه بنگرم؟؟من نمی توانم مسیر باد را تغییر دهم مگر اینکه جهت بادبان را عوض کنم...

گذشته هایم را می بخشم
زیرا آنان همچون کفش های کودکیم نه تنها برایم کوچک اند بلکه من را از برداشتن گام های بزرگ باز می دارند..من همه چیز را در همان حفره بیخیالی وجودم سقوط داده ام.اعماق سیاه این حفره خبر از بیخیالی هایی می دهند که تعدادشان کم نیست ..شاید هم همه مغزم حفره شده و تمام اعماق وجودم بیخیالی...نمی دانم فقط آنقدر می دانم که من به همین حفره توخالی و پرنشدنی تا آخر عمرم نیاز دارم چون هیچ چیز ماندگاری نیست که بخواهم دستم را دراز کنم و بیخیالی هایم را نجات بدهم...

یاد سهراب بخیر که گفت:
قایقی خواهم ساخت...
خواهم انداخت در آب...
دور خواهم شد از این شهر غریب...
اما من...
قایقی نخواهم ساخت...
غرق خواهم شد در دریای سکوت...
و کمی دوری ز دنیا و اهالی اش...
تا شاید قلبم به آرامش رسد...
بعد این طوفان سهمگین دنیا...
سیل حرف ها... جنگ فکر ها...
و شنیدن صدای خرد شدن قلب ها...
زیر پای آدم ها... :)