جویبار کوچکی نباش که به گودالی حقیر می ریزد و از بین می رود رودی باش که صبر گودالی کوچک را لبریز کنی و سرریز شوی ای از بزرگی و فروتنی. رودی باش که در مقابل دریای بزرگان سرافکنده نشوی و بپیوندی به ارجمندی حضرت دریا!!!
چشمانت را باز کن و سراب توخالی بخل را دور بزن تا نابود نشوی،رودی باش که سنگ های ناهموار را در طول مسیرت صاف و ساده کنی و آنان را با خود همراه کنی!به غرورت بها نده و به رودهایی بزرگ بپیوند که هرچه رود بزرگتر باشد تو را هم بزرگتر می کند .
چه بسا که اگر سنگی را به رودخانه ای بیندازی چندان تاثیر ندارد،سطح آب اندکی می شکافد و موج بر می دارد صدای نامحسوس تاپ می آید اما همین صدا هم در هیاهوی آب و موج هایش گم می شود.
اما اگر همان سنگ را در برکه ای بیندازی تاثیرش بسیار ماندگار تر و عمیق تر است.
زندگی هم جویباری است در تلاطم فراز و فرودهای زمین ، گاهی در پستی لحظه های خوشی چنان زود می گذرد که فراموش می کنی کیستی و در کجایی و فقط کافیست در یک لحظه منحرف شوی از خوشی های زندگی آنگاه که آن مسیر را گذراندی دیگر راه رفتنی به بلندی نیست و این است آغاز نابودی تو!!
اما در همین لحظه های مملو از یاس و ناامیدی کورسوی امیدی هویدا می شود و تو به خاطر می آوری که رود های دیگری هم هستند که در یک لحظه و در یک ثانیه منحرف شده‌اند و به تو ملحق می شوند آنگاه دیگر زمان باید دست به کار شود تا بفهمی که اشتباهاتت تنها ابتدای کار بوده‌اند تا لبریز شوی از تجربه و لابه لای ثانیه های عمرت به برکه ای آرام تبدیل شوی...
بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین
از گل باغ زمان خوشه تقدیر بچین
بنشین تا که بشویی دل بیمارت را
تا گلستان بکنی ریشه بیدارت را
بنشین و عشق را در دل سنگت بنما
نغمه سبز غزل را سوز داران بنوا
گرد پیری بنشان بر تن فرتوت زمان
ناتوانی کن و چون مرد یل پیر بمان
بنشین بر سر راه و اندکی اندیشه کن
از برای زندگانی راستی را پیشه کن
خوب و بد میگذرد سوی یسار تا به یمین
بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین
??????
