
امشب که در ترافیک مانده بودیم، هر ماشین حال و هوای مخصوص خود را داشت. از بین جمعیت زیادی ماشین و اتوبوس، چشمم ناگهان به سمت ماشینی کشیده شد.
در ماشین، زن و شوهری نشسته بودند؛ زن با عشق برای همسرش میوه پوست میکند و همسرش با عشق برای او آهنگ میخواند.
جلوتر که رفتیم، ماشینی را دیدم؛ مدلش بالا بود، اما آن دو هرگز مانند قبلیها نبودند. زن گویی ناراحت بود و به آسفالت سرد خیابان زل زده بود.
در عجب بودم که چطور میشود آنقدر تفاوت، آن هم در کمتر از یک متر فاصله!
جلوتر که رفتیم، خانوادهای لباس سیاه پوشیده بودند؛ گویی غمی بزرگ در دل داشتند، چشمانشان غمی توصیفناپذیر داشت.
حدود دو دقیقه بعد، به ماشینی رسیدیم؛ عروس و داماد زیبایی را دیدم که در ماشین نشسته بودند و با عشق به یکدیگر نگاه میکردند؛ در اوج ذوق و هیجان، آینده را در چشمان هم جستجو میکردند.
با چشم خود دیدم که چقدر فاصله، خوشحالی و غمگینی کم است.
گاهی زندگی به کام تو خوش است و برای دیگری تلخ!
تو هیچ ندانی در دل دیگری چه میگذرد.
تو تنها آنچه را میبینی که او خواسته تا دیگران ببینند.
و این، شاید بزرگترین درس ترافیک به من بود.