ویرگول،

امروز، چهارمین برگ از تقویم حضور من در گلستان پُربار ویرگول ورق می‌خورد؛ سرزمینی که هر وجبش، به عطر قلم آغشته است و هر نگاهی در آن، به باغی از اندیشه‌های رنگارنگ می‌رسد. ویرگول، نه صرفاً یک نام، بلکه مأوای دل‌هایی است که با هر واژه، نهری زلال از معرفت را جاری می‌سازند و با هر جمله، پلی از احساس را بر بستر ناپیدای زمان استوار می‌دارند. اینجاست که قلم‌ها به سان مرغانی خوش‌الحان، در آسمان بیکران کلمات به پرواز درمی‌آیند و نغمه‌سرایی می‌کنند.

در این پهنه گسترده، می‌توان با هر نجوای قلم، پرده از اسرار نهفته قصه‌های کهن ایرانی برگرفت و با هر سطر، همچون قالیچه‌ای سحرآمیز، سفری کوتاه اما جاودانه در کرانه‌های خیال آغازید. اینجا، می‌توان به تماشای نقاشی‌های دیرین زندگی نشست، آنجا که سیمرغ، بال‌هایش را بر فراز قله‌های قاف می‌گستراند و رستم، با گرز گرانش، ریشه اهریمن را برمی‌کند. می‌توان از بوی خاک نم‌خورده زادبوم قهرمانان نفس کشید و در هر کلمه، طنین گام‌های استوارشان را شنید.

در این وادی خیال‌انگیز، گاه چشمان بیدار دل، به دیدار گرم سهراب و تهمینه می‌رسد؛ آنجا که عشق، زلال‌تر از چشمه‌ساران بهار، بر دل‌ها می‌نشیند و شعله‌ای ابدی در سینه عشاق روشن می‌سازد. می‌توان در سیمای آنان، معنای حقیقی فداکاری و ایثار را یافت و در ژرفای نگاهشان، حکمت زندگی را بازجست. و گاه، در روزگاری که زمزمه امید، نام آرش را چون نسیم صبحگاهی بر لبان جاری می‌سازد، روح پهلوانی این قهرمان افسانه‌ای، با کمان پرتوانش، نه تنها مرزها را گسترش می‌دهد، بلکه شادی و پیروزی را در سینه مردمان ایران‌زمین به ودیعه می‌نهد. او نه تنها یک کمانگیر، بلکه نمادی از عزم و اراده است که با پرتاب تیرش، هزاران دل را از بند ناامیدی رهانید و روحی تازه در کالبد این خاک دمید.

اما چه شگفت‌انگیز که پلکی درهم می‌آید و در گشودن دوباره‌اش، خویشتن را نه در قصه‌های پریان، بلکه در ورطه‌ای از کلمات می‌یابی که از ره‌یافتن به اوج لذت‌های تابستان سخن می‌رانند. گویی هر لحظه، اقیانوسی از معنا را در بر می‌گیرد و هر حرف، بوی بهشت را به مشام می‌رساند. اینجا، قلم‌ها به رقص درمی‌آیند و جان‌ها به تپش، در بزم بی‌انتهای سخن. از گرمای آغوش خورشید تا خنکای نسیم شامگاهی، از زمزمه موج‌های دریا تا سکوت کوهستان‌های سر به فلک کشیده، همه و همه در این واژگان جای می‌گیرند و زندگی را با تمام شکوهش به تصویر می‌کشند. در ویرگول، هر مقاله‌ای، پنجره‌ای تازه به جهان می‌گشاید و هر نویسنده‌ای، عطر دل‌انگیز باغی پُر از گل‌های معرفت را در فضای ذهن می‌پراکند. اینجاست که قلب‌ها به هم نزدیک می‌شوند و اندیشه‌ها در هم گره می‌خورند، تا تابلویی بی‌نظیر از هم‌دلی و هم‌زبانی را رقم بزنند.