
شب فرا رسیده و هنوز از دلبرم خبری نیست.
در کوچه،نشسته ام چشم به آسمان دوختهام؛
آسمانی سیاه، چون قلب من،
و ستارگانش، گویی نگینهای الماساند که بر لباس شب جاودان شدهاند.
ناگهان، چشمم به ستارهای دنبالهدار میافتد، همچون نشانهای از اقبال در این سیاهی.
در دل میگویم: «دلبرکم، ای خون جاری در رگهایم، به سوی قلب من بیا.
مرهم دردهایم باش،
بشو پادزهری برای این قلب بی طاقتم.
ناگه صدایی آشنا به گوشم میرسد،
صدای تپشهای قلب دلبرم. نگاهم را از آسمان میگیرم و به خود مینگرم، به بدنم که با جان دلبرم همسو شده است
او را در آغوش گیرم ،و با خود گویم:
. ای بخت نیک، کاش زودتر میآمدی و مرا از این جهنم رهایی میبخشیدی
رهایی میبخشیدی