
صبا تصمیم گرفت که قسمت دوم داستانش را بنویسد.
صبا شروع کرد.
داستان صبا...
این یک راز است
یکی بود، یکی نبود. کیوتی به خانهی خرگوش کوچولو رفته بود تا با او بازی کند.
بعد کیوتی گفت:
«تا به حال کسی بهت راز گفته بود؟»
خرگوش کوچولو گفت:
«نه اصلاً، راز چیه؟»
کیوتی گفت:
«راز چیزی هست که وقتی کسی به تو چیزی میگوید و میگوید این راز است، تو نباید به کسی بگویی.»
خرگوش کوچولو گفت:
«آهان، پس به این میگویند راز.»
بعد کیوتی آروم گفت:
«بیا، میخواهم یک راز بهت بگویم.»
راز کیوتی این بود که یک بار در تنیس برنده شده بود، اما وقتی جام را به او دادند، دید که الکی بوده.
خرگوش کوچولو آن راز را به کسی نگفت. کیوتی وقتی دید که خرگوش کوچولو رازنگهدار خوبی است، یک راز دیگر هم به او گفت.
وقتی خرگوش کوچولو هم یک راز به کیوتی گفت، کیوتی آن را به یکی از دوستهای دیگر خرگوش کوچولو گفت.
وقتی خودش فهمید، به کیوتی گفت:
«مگه تو نگفتی که به کسی نمیگویی؟ پس چرا گفتی؟»
خرگوش کوچولو خیلی ناراحت شد و رفت به حیاط و گریه کرد.
بعد یکی از دوستهای دیگرش که اسمش نرمالو بود و رازش را نمیدانست، آمد و گفت:
«خرگوش کوچولو، چی شده؟»
خرگوش کوچولو گفت:
«مگه کیوتی بهت رازم را نگفته؟»
نرمالو گفت:
«من اصلاً امروز کیوتی را ندیدم. الان بیا بریم، اشکالی ندارد. این بار اگر خواستی به کسی راز بگویی، من هستم و من خیلی خوب راز نگه میدارم.»
خرگوش کوچولو خیلی خوشحال شد و رفتند و بازی کردند.
پایان
این هم قسمت دوم داستان صبا بود.