
یک روز، دختری به نام صبا بود و تصمیم گرفت مثل مادرش داستان بنویسد. اما هر چه فکر میکرد، نمیتوانست موضوع داستان خودش را پیدا کند.
یک روز از مادرش پرسید:
«مادر جان، تو چهطوری این همه داستان به این خوبی مینویسی؟»
مادر لبخند زد و گفت:
«من هم اول مثل تو بودم و نمیتوانستم به این راحتی داستان بنویسم، اما تلاش کردم و کمکم توانستم.»
صبا با چشمان گرد گفت:
«واقعاً؟ تو هم مثل من بودی؟»
مادرش گفت:
«بله، و اگر تو هم تلاش کنی، میتوانی.»
صبا رفت و چند ساعت فکر کرد. بعد خیلی خسته شد و خوابش آمد. خواب دید که موضوع داستانش را پیدا کرده و دارد داستانش را مینویسد...
ناگهان مادر داد زد:
«صبا، بیدار شو، وگرنه دیرت میشود!»
صبا از خواب پرید و گفت:
«الان آماده میشوم.»
آماده شد و رفت به مدرسه.
آنجا در زنگ تفریح با دوستانش در مورد داستاننویسی حرف زدند. یکی از دوستها گفت:
«در مورد خاطراتت بنویس.»
دیگری گفت:
«در مورد تخیلاتت بنویس.»
بعد زنگ کلاس خورد. معلم صبا در مورد داستاننویسی داشت حرف میزد و صبا به خاطر داستاننویسی با دقت گوش کرد.
زنگ ناهار خورد، او کنار دوستها نشست و گفت:
«من الان فهمیدم که چهطور باید داستان بنویسم، اما فقط مونده که موضوع داستانم را پیدا کنم.»
وقتی به خانه رسید، موضوع داستانش را هم پیدا کرد و شروع کرد که داستانش را بنویسد. هر بار که مینوشت، پاک میکرد. تا چند روز همین کار را کرد، تا این که بالاخره فکری به ذهنش رسید و توانست که داستانش را بنویسد.
داستانش را که تمام کرد، به مادرش نشان داد. مادرش به او کمک کرد تا چند تا چیز را اصلاح کنند. بعد هم باز به داستاننویسی ادامه داد و مادرش هم به او کمک میکرد، پیشنهاد میداد و تشویقش میکرد.
همیشه داستانی در ذهن صبا بود و هر بار که اشتباه میکرد و بعضی وقتها هم ناامید میشد، دست از سرِ نویسندگی نمیکشید و ادامه میداد. اما اولین قدمش را با باور کردن برداشت.
پایان