
صبح روز بعد، مادر صبا گفت:
«صبا، بیدار شو تا آماده بشی.»
صبا بیدار شد و گفت:
«الان آماده میشوم.»
او آماده شد و داستانش را گذاشت توی کیفش و به مدرسه رفت.
توی مدرسه، وقتی کلاس داشت شروع میشد، صبا رفت و داستانش را به معلمش نشان داد و گفت:
«من میخواهم داستان را برای دوستام بخوانم.»
معلمش قبول کرد.
وقتی کلاس شروع شد، صبا رفت وسط کلاس ایستاد و گفت:
«بچهها، من یک داستان نوشتم و میخواهم برای شما بخوانم.»
صبا شروع کرد که داستانش را بخواند.
وقتی داستان تمام شد، همهی بچهها برایش دست زدند.
اما وقتی کلاس تمام شد، یکی از بچههایی که همکلاس صبا بود، گفت:
«واقعاً که داستانت خیلی بچگانه بود!»
صبا ناراحت شد.
وقتی به خانه رسید، به مامانش گفت:
«مامان جان، تو فکر میکنی داستانم بچگانه بود؟»
مامانش گفت:
«نه، مگه چی شده؟»
صبا گفت:
«آخه یکی از همکلاسیهام به من گفت داستانت خیلی بچگانه بود.»
مامانش گفت:
«خوب، بچگانه بودن داستان که چیز بدی نیست. دیدی که اکثر دوستانت داستانتو دوست داشتند.»
صبا گفت:
«آره.»
صبا داستان خودش را خیلی دوست داشت و به نظر صبا، داستانش بچگانه نبود، بلکه مناسب بچههای همسن خودش بود.
فردای آن روز در مدرسه، یکی از همکلاسیهای صبا به صبا گفت:
«میشه به من بگی که چطوری اون داستان رو نوشتی؟»
صبا حرفهای مادرش را به همکلاسیاش گفت.
او خیلی خوشحال شده بود.
و با خوشحالی به خانه برگشت و به مامانش گفت:
«مامان جون، توی مدرسه یکی از همکلاسیهای من از من پرسید که چطوری اون داستان رو نوشتم.»
بعدش مامانش گفت:
«خوب، آره که میگه، چون داستانت خیلی قشنگ بود.»
آمادهای برای قسمت چهارم؟ 😊📖