ویرگول
ورودثبت نام
غریبه| doyle
غریبه| doyle“We rise again in the grass. In the flowers. In songs”
غریبه| doyle
غریبه| doyle
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

او بوی خانه را می‌داد، بوی پایان را.

چشم هایم با تاریکی انس گرفته اند و تنم زیر سنگینی این خروار ها خوابیده است. سکوتی تاریک تمام محوطه آتش گرفته مرا در بر گرفته و فقط صدای زوزه و زبانه کشیدن های آتش است که به گوش می رسد. هنوز منتظر یک صدای متفاوت از جهان بیرون، اینجا دراز کشیده ام؛صدای فریاد یک انسان زنده یا حتی صدای جیغ لاستیک های یک ماشین. صدای ریتم تپش قلبم را می شنوم که رو به نیستی می رود. آرام می شود و آرام و سپس آرام تر. شاید هنوز نشانه هایی از من زنده در وجودم پیدا باشد؛ چون نمی خواهم اینگونه و اینجا چشم هایم را روی هم بگذارم.چه وحشتناک است که اینجا، در این نقطه از زندگی ام تمام شوم!نمی خواهم آخرین کلمات این کتاب باشم. نمی خواهم روح شکسته ام را دست دست های سرد مرگ ببینم. باد از میان شعله های سرخ آتش می گذرد و آرام روی زخم هایم می نشیند. خون روی دست هایم به سوی تاریکی می خزد و این آخرین نشانه از من است چون قلبم هنوز می تپد. دارم کم کم مانند یک ستاره محو می شوم؛ مانند یک رویا؛و باران مرا می شوید و با خود به آغازی دوباره می برد. سایه ام با آتش در رقص است و قلب آرامم خون را از بدنم تبعید می کند. می خواهم دوباره خود را زنده ببینم. می توانی نا امیدی را زیر این خروار ها، میان آتش های وحشی، احساس کنی؟ مرا احساس می کنی؟! دارم به یک آتلانتیس تبدیل می شوم.آتلانتیس زیر دریا.هیولا ها میان تک تک سلول های وجودم فریاد می کشند و ناامیدی را به رگ های کم خونم تزریق می کنند. نمی خواهی کمی عمیق تر شیرجه بزنی و این آتلانتیس فراموش شده را پیدا کنی ؟! نمی خواهی بیایی و این خاکستر هارا از روی تن کم جانم پاک کنی؟! نمی خواهی مرا به خانه ببری؟! هنوز آن خانه آنجاست. هنوز خانه ای دارم."Querencia".قطرات باران آرام از روی دست هایم ، همراه خون جاری می شوند و این قرار است زیبا ترین مرگ برای من باشد؟! یک مرگ دردناک در یک شب زیبای بارانی در جاده ای جنگلی؟نه!نه! من نمی خواهم اینگونه تمام شوم.من هنوز می خواهم زنده بمانم.شب دارد برایم گریه می کند و تو هنوز اینجا نیستی.می توانم صدای مرگ را بشنوم که دارد از درونم فریاد استقبال می کشد؛ اما من می خواهم زنده بمانم.هنوز می خواهم زندگی کنم.برای آخرین بار خانواده ام را در آغوش بگیرم، دوستانم را بخندانم و سپس برای اولین و آخرین بار خود را دوست بدارم.می خواهم قبل از مرگ زنده باشم." دفعه بعد خودم را نجات خواهم داد".احساس می کنم سایه ام دارد به گور نزدیک می شود و من در میان این تاریکی دست هایم را به امید پیدا کردن نقطه اتکایی ،دیوانه وار پرواز می دهم. و سپس در میان تاریکی این سرنوشت،دستی بزرگ و سرد، دستم را می گیرد و مرا آرام به سوی خود می کشد. سنگینی از روی تنم دور می شود و تاریکی آرام آرام میان موهایم می خزد.حالا دیگر نه گرمای خون را روی دست هایم احساس می کنم و نه خاکستری را روی تنم می بینم؛اما روحم...روحم تا بیکران ویران است؛و آن دست های سرد و مهربان داشتند ویرانه ی روحم را دوباره سراپا می کردند. روحم را آرام در آغوشش گرفت و بلندم کرد. آغوشش بوی آشنایی داشت. قلبم آرام آرام ایستاد و من دست هایم را دور بازو های لاغرش انداختم و سرم را به سینه های استخوانی اش فشردم و با تمام انرژی که برای این روح خسته مانده بود، بوی پر از آرامش وجودش را به مشام کشیدم. بود سکوت میداد. بوی آشنا، بوی خانه را می داد. بوی تو را ، بوی آن جنگل سوخته و سپس فهمیدم که بیشتر از همه این ها، بوی پایان می داد. مرا روی زانو های سرد و غریبش نشاند و بالای آن جاده خاکی ، به صحنه ای گرم و سرخ رنگ که تنم آرام آنجا ، میان آتش دراز کشیده بود ، به تماشا نشستیم. هوا ابری بود و باران مانند آخرین قطرات اشک یک کودک بهانه گیر، از روی شانه های نحیفش فرو می ریخت. سرم را آرام بلند کردم و به چهره اش خیره شدم.صدای آرامش را شنیدم" من تو را می شناسم؛ بزرگ شدی اما هنوز تو را می شناسم" . لبخندی کوچک همچون بریده ای از لب هایش، زد و دست های سرد روحم را در دست های خیس خود گرفت و با هم در آن جاده خاکی خیس ، قدم زدیم و به سوی پایان آن جاده ای که خاطرات تمام می شدند، رفتیم.


پایان جاده ای که خاطرات تمام می شدند...


پ.ن: قبلا قسمتی از نوشته با نام "آتلانتیس زیر دریا" آپلود شده بود.




۸
۲۸
غریبه| doyle
غریبه| doyle
“We rise again in the grass. In the flowers. In songs”
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید