ویرگول
ورودثبت نام
غریبه| doyle
غریبه| doyle“We rise again in the grass. In the flowers. In songs”
غریبه| doyle
غریبه| doyle
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

افسانه ای در میان خرابه های یک خانه...

آخرین قطره شب بر آسمان چکید و در قسمت سردی از زمین، کیلومتر ها دور تر از عشق و نفرت و احساسات، در قصری شنی،روحی کوچک و گم شده، خود را در آغوش گرفته بود. کتاب هایش را دورش چیده بود و این بار او برایشان داستان می خواند. یک افسانه که کلمه به کلمه روی قلب و روحش حک شده بود؛ یک افسانه کوتاه. آتش در شومینه با هر کلمه تاب می خورد و با شوق داشت به آن افسانه دردناک و تراژدی اش گوش می سپرد. پنجره برای او اشک می ریخت و آن بیرون، بیرون پنجره می شد احساسات درون آن افسانه را درک کرد؛ همان قدر تاریک، سرد اما زیبا. کلمات میان صفحات زرد و چروک و قدیمی کتاب ها، خود را در آغوش گرفته بودند و در صفی نامرتب با تمام وجود به آن داستان آشنا گوش می دادند. با موهای کوتاهش بازی می کرد و با پلیور قدیمی اش، اشک های چکیده روی گونه های سرخش را پاک می کرد. او همیشه افسانه هارا دوست داشت. چون افسانه یک منبع مشخص نداشتند. آنها را کسی نیافریده بود. آنها صد ها سال زندگی کرده بودند و حالا در دست های سرد و کوچک آدم های آن شهر، بودند. اما این افسانه فرق داشت. افسانه ای همسن او. افسانه ای که هرگز نوشته، خوانده یا تعریف نشده بود.افسانه ای گم شده.

شمع روی طاقچه پنجره سوسو می کرد و کوچک و کوچک تر می شد. نورانی و زیبا بود. شب در برابر چشمان سیاه و عمیقش همچون پرنده ای ضعیف و کوچک جلوه می کرد. همانند ناخدایی آرام میان اقیانوسی طوفانی روی قالیچه ای قدیمی در میان کلمات و افکار های در تضاد از هم نشسته بود و داشت افسانه ای را که از قلبش سرچشمه می گرفت را برایشان می خواند. برای هرکس و هرچیزی که آنجا بود. برای رهگذرانی که از آن کوچه سرد و باریک عبور می کردند، برای سربازانی که کیلومتر ها دور تر از آنجا در مرزی خونین، گلوله ها را در آغوش می گرفتند. آسمان ناگهان در میان کلمات آنها، غرید و سپس خاموشی. تمام خانه بوی باروت گرفت. بوی دود و بوی خون، بوی اشک، بوی فریاد و سپس بوی مرگ. خاموشی ای که از قلبش می آمد؛ از مرگش. افسانه میان آن همه دود و فریاد رنگ فراموشی به خود گرفت و دیگر هرگز هیچ کس آن افسانه را به یاد نیاورد. جز آن روح کوچک و سرد، یک شمع، آتشی مجنون، کتاب هایی که سال ها با او زندگی کرده بودند و پنجره ای که خرد و تکه تکه شد. هنگامی که مرگ اورا در آغوش گرفته و با خود می برد، یاد پدربزرگ افتاد. یاد خنده هایش، قول هایش و حرف هایش.

_افسانه هارا نباید حبس کرد. باید گذاشت افسانه ها تا ابد افسانه باقی بمانند. همیشه باید پس از هر افسانه لبخند زد و فراموش کرد. باید پس از هر افسانه در آغوش مادر آرام گرفت. نباید به افسانه ها فکر کرد. آیا ناپلئون بخاطر قدرت، عشق دزیره را به مقصد بی نهایت ترک کرد؟ اما می گویند عشق ناپلئون و ژوزفین حقیقی بود! عشق و زندگی دزدمونا به شرافت اتللو نمی ارزید؟ اگر اسمرالدو او را میدید آیا او هم عاشقش می شد؟ آیا شکوفه های درخت ساکورا و یوهیرو بوی عشق می دهد؟کلوپاترا و آنتونی چه؟ می گویند "عشق بزرگ به قربانی بزرگی هم نیازمند است." اگر قیس مجنون نبود آنها با یکدیگر در زندگی خوشبخت می شدند؟ اگر رلجیا به یونان بازنمی گشت نادا لبخند می زد؟

آرام افسانه را روی زمین، میان خرابه های خانه اش گذاشت و به کتاب هایش که حالا داشتند می سوختند نگاه کرد. و آتش، آتش هنوز هم با شوق در رقص بود. آرام دست های مرگ را در دست های سوخته و اما سر خود گرفت و با خاطرات در آن کوچه سرد و باریک قدم زدند. آرام زیر لب با خود زمزمه کرد "تمام این سال ها کتاب ها مرا نجات دادند. رمان ها و افسانه ها، شعر ها و ترانه ها؛ اما انسان ها؟ نه!هرگز".

بعد از سال ها لبخندی گرم و زیبا روی صورت سرما دیده اش نمایان شد؛ اما این لبخند رنگ متفاوتی داشت. چیزی که در لبخندش دیده می شد را مرگ در هزاران سال سفر هایش دیده بود. این لبخند چیزی داشت که، در چهره مسیح به صلیب کشیده، در چشمان دزیره، در صدای شارلوت برونته،در ناتوانی جیمز جویس، در خیالات جان کیتس و حالا در لبخند آن روح گم شده و تاریک، دیده می شد. درد تا ابد با آنهاست.

صدای مرگ آرام در فضای مرطوب و خنثی از هر نوع احساس کوچه پیچید. " دلت براشون تنگ میشه؟ اونارو می خوای؟". روح آرام آرام رنگ باران را به خود گرفت."من اونارو هرگز نداشتم. اما آیا اونارو می خوام؟ نمی دونم. اینو نمی دونم؛ اما از یک چیز مطمئنم، خیال آنها متعلق به من است."...

خیال آنها با من است...

و در آخر همه ما تبدیل به افسانه می شویم...افسانه هایی کوتاه...

مارسی جای عاشقی نبود، ولی حداقلش ما تلاشمان را کردیم... [نویسنده ناشناس]





افسانه
۱۵
۲
غریبه| doyle
غریبه| doyle
“We rise again in the grass. In the flowers. In songs”
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید