??????????
#روز_نگاشت
نویسنده:? ببعی خوابالو ?
زنگ آخر که خورد، به دو رفتم دم مغازه بابا. خودم نمیتوانستم از خیابان رَد شوم. باید بابا یا یکی از داداشها ردم می کردند. به مغازه که رسیدم، حالم گرفته شد. مغازه بسته بود. کرکره هم تا نیمه آمده بود پایین. این یعنی برای بابا کاری پیش آمده و رفته, ولی زود برمی گردد. دماغم حسابی سوخت.
_ اصلا من شانس ندارم. هر وقت می خواهم دختر خوب و مرتبی بشوم، یک جای کارم خراب می شود. اَه! حالا نمی توانم زودی مشقهایم را بنویسم.
روی پله، جلوی در مغازه نشستم. هشتاد بار پاهایم را جمع کردم و باز کردم. بابا نیامد.
بلند شدم و کنار نرده های جلوی مغازه راه رفتم.هشتاد بار دستم را از این طرف نرده ها تا آنطرف کشیدم. باز هم بابا نیامد.
نگاهی به آنطرف خیابان، به سمت خانه مان انداختم، هیچ خبری نبود. مغازه دارها هم تعطیل کرده بودند. فکر کنم رفته بودند ناهار بخورند. فقط مغازه آقای بخشی باز بود: "رنگ فروشی بخشی"
دوباره نشستم روی پله. یکدفعه یک فکر خوب به سرم زد. زودی در کیفم را باز کردم . کتاب فارسی و دفتر مشقم را در آوردم. از جامدادی ام فقط یک مداد و یک پاک کن برداشتم. کتاب و دفتر را گذاشتم روی پله و خم شدم رویشان، شروع کردم به نوشتن: "حسنک کجایی؟"
هنوز یک خط هم ننوشته بودم که سر و کله پسرهای آقای بخشی پیدا شد. یکی دراز و یکی کوتاه؛ درست مثل "بولِک و لولِک". کاش اخلاقشان هم مثل بولک و لولک بود. آنها فقط خرابکاری می کردند. اما اینها... دو تا پسر شرور و بدجنس. فقط کافی بود قیافه شان را ببینی تا بفهمی چقدر میخواهند اذیتت کنند. اصلا لازم نبود جشن سرخپوستی شان را شروع کنند. از همان لحظه اول که دیدمشان هم، سرخی آتش مال آنها بود و زردی اش مال من!
بزرگترین و مهمترین کار زندگیم در آن لحظه این بود که کتاب و دفترم را از شرشان در امان نگه دارم.
یکدفعه آقای بخشی را دبدم که داشت مثل قرقی خودش را از آن طرف خیابان به این طرف خیابان میرساند. هیچوقت از دیدنش اینقدر خوشحال نشده بودم. یک پس گردنی به این یکی زد و یک اردنگی به آن یکی.
بولک و لولک تقلبی، دمشان را گذاشتند روی کولشان و مثل گربه کتک خورده، در رفتند.
دلم خنک شد. چقدر خوب شد که بابایشان همان دور و برها بود.
آقای بخشی شروع کرد به قدم زدن جلوی مغازه:
_ چه دختر درسخونی! آفّریین! آفّرین!
دستش را گذاشت روی لُپش . لپ های سرخ و سیاهش مثل قاشق، تو رفته بودند.
_حالا چی داری مینویسی؟
کلاه شاپوی سیاهش را زد بالا . گردن کشید و کتابم را نگاه کرد. بلند بلند از روی کتابم خواند:
_ مااااا، ماااا، من گشنمه. حسنک کجایییییی؟
و کر کر خندید.
نمی دانم کجایش اینقدر خنده دار بود. سرم را بیشتر توی کتابم فرو کردم . دنبال ادامه مشقم گشتم. کجا بودم؟... آهان! گوسفند سفید و پشمالو...
دوباره گردنش را دراز کرد و کتابم را نگاه کرد: «بع... بع... من گشنمه حسنک کجایییییی؟»
و قاه قاه خندید.
چقدر خنده اش زشت بود.
گرمم شده بود. چشمهایم کتاب را تار میدیدند. آب دهانم را قورت دادم. نباید می گذاشتم آقای بخشی گریه ام را ببیند؛ اگر می دید، دیگر دست از سرم بر نمی داشت، تا هشتاد روز دیگر مسخره ام می کرد. زیر چشمی نگاهی به سمت خانه مان انداختم. توی دلم گفتم: بابا کجایی؟
?http://eitaa.com/AyenehKoochak
نشانی صفحه?
?https://virgool.io/@ayenehkoochak
??????????