ویرگول
ورودثبت نام
آینه‌های کوچک
آینه‌های کوچکگروه ادبی آینه های کوچک با هدف تولید داستان‌های حکمت برای کودکان و نوجوانان
آینه‌های کوچک
آینه‌های کوچک
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

روز‌نگاشت

??????????

#روز_نگاشت

نویسنده:?ماه پیشونی ?

یک ساعتی زودتر از سر کار برگشت‌. از در که وارد شد حالش خوب بود. می‌خندید.
توی کیسه‌ی پارچه‌ای لقمه‌ی صبحانه‌اش، برای فاطمه خوراکی آورده بود. کیسه را به فاطمه داد. زهرا را بغل گرفت و از راهروی دو سه متری گذشت تا به پذیرایی ۱۲ متری خانه برسد.
بعد از استقبال، توی راهرو مسیرم را از او جدا کردم و به آشپزخانه رفتم. جدا شده و نشده گفتم که نهار ته‌چین بدون گوشت داریم! آخر گوشت هایش را فاطمه خورده بود!
گفت که امروز را روزه گرفته است.
با زهرا تنهایش گذاشتم و مشغول آشپزخانه انتحاری خورده شدم‌. نمی‌دانم چرا انقدر تند تند توی خانه ما انتحاری می‌زنند. مسلمان‌ها حالا درست است که پدر و مادر شدیم و داریم شماها را برای شهادت آماده می‌کنیم اما به خدا دارید اشتباه می‌زنید. این‌جا خانه خودمان است نه کاخ سفید! باور کنید حتی برای تمرین هم روزی چند بار انتحاری زدن، اسراف است مادرجان!
القصه که نیم ساعت، سه ربعی توی آشپزخانه مشغول بودم تا مرتب بشود. اما پذیرایی و اتاق‌ها هم از ترکش‌های کودکان شهادت طلب بی‌نصیب نمانده بود و این بنده خدای حساس به تمیزی داشت لابلای وسایل با زبان روزه زهرا را راه می‌برد. این وسط من از برنج بازی امروز با بچه‌ها هم برایش تعریف کردم! با کمی ناراحتی گفت: « باور کن این بازی اسرافه».
ای بابا! انتحاری بازی که اسراف، بازی حسی هم اسراف. دیگر چه می‌ماند برای بچه‌ی محبوس در این چهار دیواری ۶۰ متری؟ سعی کردم از بازی‌مان خیلی نرم دفاع کنم.
اما او دیگر نمی خندید. بی‌حوصله و ناراحت بود. چیزی نگفتم. فاطمه را صدا زدم تا توی آشپزخانه نهارمان را بخوریم. بعد هم رفتم توی پذیرایی تا به زهرا غذا بدهم و او بتواند کمی استراحت کند.
داشت فیلم می‌دید اما آن‌قدر خسته و بی‌حوصله بود که وسط فیلم بلند شد و رفت توی اتاق دراز کشید.
من هم زهرا را بغل کردم و رفتم کنارش نشستم.
_ سلام
صدایم را که شنید ساعد دستش را که افقی روی چشمانش گذاشته بود بلند کرد و از زیر آن من را نگاه کرد. لبخند زد. از قیافه‌اش معلوم بود که تا ته‌ش را خوانده است.
_ می‌بینم که خوشحال و خندون میای خونه بعد می‌ری تو قیافه. به چه جراتی؟
لبخندش بزرگتر شد. توی چشم‌هایش «می‌دونم که قراره حالم جا بیاد» خاصی دیده می‌شد!
زهرا را نشاندم کنار صورتش.
_ زهرا جان دوست داری بابا رو چنگ بزنی؟
انگار دوست داشت. فوری دستش را طرف صورت بابا برد.
صورت و بازویش طعمه‌های خوبی برای ناخن‌های بلند زهرا بودند!
امروز روز ناخن گرفتن بود اما چه خوب که تا آن موقع هنوز ناخن‌هایش را نگرفته بودم!


?http://eitaa.com/AyenehKoochak

نشانی صفحه?
?https://virgool.io/@ayenehkoochak


??????????

۰
۰
آینه‌های کوچک
آینه‌های کوچک
گروه ادبی آینه های کوچک با هدف تولید داستان‌های حکمت برای کودکان و نوجوانان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید